ี้ เธอก็หมดความตั้งใจที่จะสืบสวนไปเลย
“เธอออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วโทรแจ้งสายด่วนทีมล่าเมืองถือโอกาสให้ตำรวจย้ายผู้อยู่อาศัยและคนจรจัดในบริเวณนี้ออกไปด้วย” โม่ฟ่านพูดกับโจวมิ่น
“แล้วนายล่ะ?” โจวมิ่นถาม
“ฉันจะอยู่ที่นี่เฝ้าดูมัน” โม่ฟ่านตอบ
โจวมิ่นมองโม่ฟ่านด้วยสายตาที่ราวกับว่าเธอเห็นสัตว์ประหลาดพวกเขาทั้งคู่เป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสามแต่ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยหลังจากเห็นฉากนี้?คนปกติคงกลัวจนฉี่ราดไปแล้ว
หลังจากคิดอย่างรอบคอบ โจวมิ่นก็ตระหนักได้ทันทีว่าโม่ฟ่านที่ผิดปกตินี้เคยฆ่าหมาป่าวิญญาณมาก่อนดูเหมือนว่าสัตว์อสูรจะไม่ทำให้เขากลัวมากนักตัวประหลาด เขาเป็นตัวประหลาด
“ฉัน… ฉันแจ้งไปแล้ว” โจวมิ่นกระซิบรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยที่ตัวเองริเริ่มทำก่อน
โม่ฟ่านงงงวยขณะถามโดยไม่คิด“เธอแจ้งยังไง… โอ้ ให้ตายสิ!”
ในชั่วพริบตา โม่ฟ่านก็ตระหนักถึงปัญหาที่เขาเจอ
“ฮึ่ม~”
ภายในอาคารที่ไม่ไกลนักหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวที่กำลังยุ่งอยู่กับการกินอาหารค่อยๆ หันหัวกลับมาดวงตาที่เหมือนโคมไฟจ้องไปยังตำแหน่งที่โจวมิ่นและโม่ฟ่านอยู่
ในเสี้ยววินาที บรรยากาศก็แข็งค้างแม้จะซ่อนอยู่ใต้กำแพงอิฐโม่ฟ่านและโจวมิ่นก็ยังรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าที่สั่นสะท้านซึ่งปล่อยออกมาจากหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวที่ดุร้าย
ลมยามเย็นพัดมานำพากลิ่นเลือดคละคลุ้งพัดเข้าใส่ใบหน้าของโม่ฟ่านและโจวมิ่น
โจวมิ่นตกตะลึงไปหมดเธอไม่เคยคิดว่าหมาป่าเ
