นก็รีบวิ่งออกจากห้องโถงสมาคมนักล่า
“เฮ้! เดี๋ยวก่อน! ยังไงก็เอาโทรศัพท์ของฉันไปด้วย จะได้ติดต่อกันง่ายๆ!”เฟยฉือตะโกนเรียกโม่ฟ่าน
ขณะที่ตะโกน เฟยฉือก็โยนโทรศัพท์ของเขาไปทางโม่ฟ่านที่กำลังวิ่ง
“พี่ครับ โยนโทรศัพท์แบบนั้นมันอันตรายไปหน่อยมั้ยครับ? ถ้าเด็กนั่นรับไม่ได้ล่ะ?”
“ไม่ต้องห่วง นั่นมันโนเกีย ไม่พังหรอก”
“พี่ครับ ผมหมายถึงถ้ามันหล่นใส่หัวเขาจนตายล่ะครับ!”
“……”
“เป็นอะไรไป ทำไมหน้าตานายดูแย่จัง?”
“ใครจะรู้ ยังไงซะ เราก็ควรเริ่มทำงานของเราได้แล้ว”
