“ช่างเถอะครับ ผมแค่จะเข้ามหาวิทยาลัยดีๆได้ยินมาว่าเวทมนตร์ระดับสูงกว่านี้สอนกันที่มหาวิทยาลัยเท่านั้น” โม่ฟ่านกล่าว
เมื่อหัวหน้าผู้ฝึกสอนได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกโกรธ
ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์นี่ ผู้ฝึกสอนอุตส่าห์ชวนแกเข้าหน่วยนี่คือโชคของแกนะ แกกล้าปฏิเสธฉันเหรอ!
“เอาของไปแล้วก็ไปซะ อย่าให้ฉันเห็นแกอีก” จ้านคงคำรามอารมณ์เสียของเขาแย่ลงไปอีก
“อ้อ จริงสิ มีหมาป่าวิญญาณเฝ้าถ้ำอยู่แค่ตัวเดียวเหรอครับ”ขณะที่โม่ฟ่านแบกของออกไป เขาก็นึกอะไรขึ้นได้และถาม
“มีแค่ตัวเดียว ถ้ามีตัวอื่น แกคงกลายเป็นอาหารของพวกมันไปแล้วทำไม ยังมีข้อสงสัยอีกเหรอ” จ้านคงกล่าว
“ไม่มีอะไรครับ แค่อยากถามเฉยๆ” โม่ฟ่านพยักหน้าและมองไปยังผู้ฝึกสอนไป๋หยางที่อยู่ข้างๆ “หมาป่าวิญญาณของคุณนี่ดื่มเก่งจริงๆ”
ไป๋หยางรู้สึกสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
“รีบไปได้แล้ว!” จ้านคงพูดอย่างไม่อดทน
——
โม่ฟ่านถูกไล่ออกจากค่ายทหาร แต่เขาก็อดพึมพำไม่ได้ว่า“จอมเวทระดับสูงคนนี้โกรธแค่เพราะเสียอุปกรณ์เวทมนตร์ไปชิ้นเดียวเนี่ยนะ”
โล่กระดูกเคียวตอนนี้อยู่ในมือของโม่ฟ่าน…
โล่กระดูกเคียวมีขนาดพอดีกับฝ่ามือของโม่ฟ่านโม่ฟ่านซึ่งไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอุปกรณ์เวทมนตร์เลยรู้สึกงงงวยในตอนนี้
ของที่ขนาดแค่ฝ่ามือจะทนทานการโจมตีของสัตว์อสูรได้จริงๆ เหรอพวกเขาคิดว่าสัตว์อสูรทุกตัวมีอาการบังคับที่จะต้องโจมตีแต่โล่ของกัปตันอเมริกาเหรอไง
หลังจากค้นคว้าอยู่พักหนึ่ง โม่ฟ่านก็เข
