บทที่ 191
สุดปลายเส้นทางสู่ด่านมังกร คือเมืองผาเมฆา
ด่านประตูสวรรค์อยู่นอกเมือง
เมืองผาเมฆาสร้างขึ้นโดยอิงหน้าผาสูงชัน เมืองกว้างขวาง กำแพงเมืองสูงตระหง่านและหนาหนัก สูงเสียดฟ้า ข้างในมีหอคอยเมือง หอธนูที่สง่างาม และเขตเมืองที่ชาวบ้านไปมาใช้ชีวิต คึกคักอย่างยิ่ง รุ่งเรืองอย่างหาที่เปรียบมิได้ ที่นี่ยังเป็นดินแดนการค้าของชายแดนราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์กับแคว้นอุดรเหมันต์ รถม้าไปมาอย่างคับคั่ง
แต่ที่พูดมานี้คือเมื่อแปดร้อยปีก่อน...
ปัจจุบัน ที่นี่เหลือเพียงเนินดินเล็กๆ แห่งหนึ่ง บนเนินดินเล็กๆ สลักอักษร “ผาเมฆา” สองคำ นี่ก็คือเมือง
ค่ายทหารกระโจมผืนหนึ่ง ล้อมรอบเนินดินเล็กๆ อยู่ ยึดครองอย่างมั่นคงโดยมีเนินดินเล็กๆ เป็นศูนย์กลาง ที่ขอบของกระโจม ปักธงรบไว้หลายผืน ธงรบปลิวไสวในลมหนาวที่พัดแรง บนนั้นคืออักษรโบราณ “ปฐมสวรรค์” สองคำ
นี่คือธงของตระกูลเซียว ห้าจวนขุนพลเทวะ ต่างก็มีพระราชทานนาม อย่างเช่นจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้าของตระกูลหรง ส่วนตระกูลเซียว ก็คือจวนขุนพลเทวะปฐมสวรรค์
ณ เวลานี้ ลมหนาวหวีดหวิว ฝุ่นทรายถาโถม
ที่ริมหน้าผาสูงชันด้านหลังค่ายทหารกระโจม กลับเป็นสุสานขนาดเล็กใหญ่เรียงราย บนนั้นปักป้ายว