าของแต่ละคนก็เผยสีหน้าเหมือนเห็นผี!
พวกเขาเห็นโม่ฟ่านและจางเสี่ยวโหวล่อวิญญาณหมาป่าเข้าไปในถ้ำด้วยตาตัวเอง ในสถานการณ์แบบนั้น แม้จะมีร้อยชีวิตก็คงถูกวิญญาณหมาป่าฉีกเป็นชิ้นๆ
“โม่ฟ่าน… โม่ฟ่าน… พวกนายไม่ตายเหรอ?” เหออวี่ได้สติเต็มที่แล้ว เมื่อเห็นจางเสี่ยวโหวและโม่ฟ่านยังมีชีวิตอยู่ น้ำตาของเธอก็เริ่มไหล
ดวงตาของประธานชั้นโจวมิ่น เมื่อเห็นทั้งสองคนปลอดภัยดี ก็เริ่มแดงก่ำเช่นกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะโม่ฟ่านและจางเสี่ยวโหวล่อวิญญาณหมาป่าเข้าไปในถ้ำ ก็ไม่รู้ว่าจะมีกี่คนที่ต้องเสียชีวิต ไม่ว่าจะมองมุมไหน พวกเขาก็คือผู้ที่ช่วยชีวิตทุกคน!
เด็กสาวคนอื่นๆ ที่มีบาดแผลตามร่างกายก็เริ่มร้องไห้ พวกเธอเคยอยู่ในสถานที่ที่ง่ายและสะดวกสบายอย่างโรงเรียนมาตลอด ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
นักเรียนชายบางคนนอนอยู่บนพื้น มองเหม่อไปในอากาศ หรือไม่ก็กำลังดีใจกับวีรบุรุษทั้งสอง โม่ฟ่านและจางเสี่ยวโหว
เดิมที พวกเขาคิดว่าตราบใดที่มีเวทมนตร์ ก็สามารถทำอะไรก็ได้ ที่โรงเรียน พวกเขาก็จะรู้สึกภาคภูมิใจและหยิ่งผยอง แต่สุดท้าย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรจริงๆ พวกเขากลับไม่สามารถร่ายเวทมนตร์ได้ด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะโม่ฟ่านและจางเสี่ยวโหวล่อวิญญาณหมาป่าออกไป ผลที่ตามมาคงจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้
“อ้อ ใช่ แล้วพวกเขารอดจากกรงเล็บหมาป่ามาได้ยังไง แล้วหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียวตอนนี้อยู่ที่ไหน?” หวังซานผางและสวีเจ่าถิงถาม
