อาจารย์ถังเยว่ จาง เจี้ยนกั๋ว และเฉิน เหว่ยเหลียง ต่างก็ตกตะลึง
หัวหน้าผู้ฝึกสอนจ้านคงเพิ่งจะบินเข้ามาในถ้ำ ต่อให้เขาจะเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่หมาป่าตัวนั้นจะถูกจ้านคงฆ่าได้ ถ้าอย่างนั้น หมาป่าวิญญาณตัวนี้ตายได้ยังไงกันแน่?
“หลังจากสัตว์อสูรอัญเชิญของผู้อัญเชิญตาย พวกเขาจะได้รับความเสียหายต่อจิตวิญญาณและวิญญาณของตัวเอง” ถังเยว่กล่าว “ดูเหมือนว่าหมาป่าวิญญาณจะตายจริงๆ”
ท่าทางของไป๋หยางเมื่อครู่ชัดเจนว่าเป็นอาการของการตายของสัตว์อสูรอัญเชิญ ซึ่งเป็นสิ่งที่แกล้งทำไม่ได้
“หมาป่าวิญญาณไม่ได้ไล่โม่ฟานเข้าไปในถ้ำเหรอ?”
“ใช่ แล้วทำไมมันถึงตายกะทันหันล่ะ?”
“เป็นไปได้ไหมว่าหมาป่าวิญญาณชนหินตายเพราะในถ้ำมืดเกินไป?” เฉิน เหว่ยเหลียงสงสัย
ไป๋หยางหันหน้ากลับมา ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น “ไอ้เวรเอ๊ย ชนหินตายเองสิ ทั้งครอบครัวแกนั่นแหละที่ชนหินตาย!”
หมาป่าวิญญาณของฉันไม่ใช่กระต่ายโง่ๆ ที่จะวิ่งชนเสาไม้ตายนะ หมาป่าวิญญาณมีสายตาตอนกลางคืน และร่างกายก็แข็งแรง มันจะชนหินตายได้ยังไงกัน?
ต่อให้นักเรียนทั้งสี่สิบคนใช้เวทมนตร์พร้อมกัน ก็ยังไม่แน่ว่าจะฆ่าหมาป่าวิญญาณของเขาได้!
“ไปดูกันเถอะค่ะ” อาจารย์ถังเยว่กล่าว
“ใช่ๆ รีบไปดูกันเถอะ”
“กำลังเสริมจะมาถึงในไม่ช้า และพวกเขาจะพานักเรียนพวกนี้กลับไป”
——
ภายในถ้ำ…
หัวหน้าผู้ฝึกสอนจ้านคงยังคงตะลึงงัน เขาไม่อยากจะเชื่อภาพที่เห็นตรงหน้า
นักเรียนที่ชื่อโม่ฟานยังไม
