หนิเขาอย่างโกรธเคือง
สำหรับผู้ใช้อสูรอัญเชิญ พื้นฐานที่สุดคือการควบคุมอสูรอัญเชิญของตัวเอง!
“ผม… ผมไม่รู้… ปกติแล้ว ต่อให้มันจะถูกฆ่า มันก็ไม่เริ่มสังหารนักเรียนโดยไม่ได้รับคำสั่งจากผม ผมไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้” ไป๋หยางกล่าวขณะที่ตัวสั่น
เรื่องทั้งหมดนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลยจริงๆ
ไป๋หยางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีนักเรียนที่สามารถใช้เผาไหม้กระดูกและกดดันอสูรอัญเชิญของเขาได้ สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือการสูญเสียการควบคุมอสูรอัญเชิญด้วยเหตุผลนี้ มันต้องมีอย่างอื่นอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้แน่ๆ
“แกก็แค่ภาวนาให้อสูรที่หลุดไปของแกอย่าฆ่าคนมากเกินไปก็แล้วกัน” พาน ลี่จวินกล่าวอย่างเย็นชา
“ผม… ผมก็… อ่า!” ไป๋หยางกำลังจะอธิบาย แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ศีรษะ
ความรู้สึกแบบนี้เหมือนวิญญาณของเขาถูกสับอย่างโหดเหี้ยม มันเจ็บปวดมากจนทำให้ใบหน้าของไป๋หยางซีดเผือดและเหงื่อแตกพลั่ก
“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว??” หลัว หยุนป๋อถามอย่างคาดคั้น ขณะที่เขาเริ่มหมดความอดทน
“วิญญาณ… วิญญาณหมาป่าของผม… วิญญาณหมาป่าของผม!!” จู่ๆ ไป๋หยางก็ดูเหมือนคนไร้วิญญาณ ร่างทั้งร่างทรุดลงคุกเข่าบนพื้น ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังถ้ำอย่างเลื่อนลอย
“เกิดอะไรขึ้น?” ถังเยว่ขมวดคิ้วเช่นกัน เธอไม่รู้เลยว่าผู้ใช้อสูรอัญเชิญที่ชื่อไป๋หยางกำลังทำอะไรอยู่
“วิญญาณหมาป่าของผม… มัน… มันตายแล้ว!” ไป๋หยางแทบจะเค้นคำพูดเหล่า
