เล่าจะไปสนใจลักษณะพิเศษของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวนี้ได้?
“ช่วย…ช่วย…ช่วยด้วย…” เหออวี่นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดอย่างมาก
เป็นที่ชัดเจนมากว่าหมาป่าวิญญาณเกลียดชังพวกที่เอาแต่ร้องไห้ หลังจากที่มันพัดนักเรียนที่สามารถใช้เวทมนตร์ออกไปแล้ว เป้าหมายของมันก็กลับมาเป็นเหออวี่อีกครั้ง!
“รีบหนีไปเร็วเข้า!!” โม่ฟ่านรู้สึกดูถูกเล็กน้อย เด็กผู้หญิงคนนี้โง่จนไม่น่าเยียวยา เมื่อกี้ยังมีคนอื่นโจมตีหมาป่าวิญญาณอยู่ ทำให้เธอมีเวลาหนี แต่เธอกลับไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว!
ไม่ดีแน่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกคนจะต้องตายภายใต้เงื้อมมือของสัตว์อสูรตัวนี้ เราต้องกำจัดมันให้ได้!
“เจ้าลิง นายพุ่งไปได้ไหม?” โม่ฟ่านมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา และรีบถามจางเสี่ยวโหวซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
“ดี ฉันจะดึงความสนใจของสัตว์อสูรตัวนั้น พอฉันทำแล้ว นายต้องแบกฉันวิ่งเข้าไปในถ้ำ เข้าใจไหม?” โม่ฟ่านพูดกับจางเสี่ยวโหวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“พี่ฟ่าน พี่จะทำอะไรครับ?” จางเสี่ยวโหวถาม
“ฆ่ามัน!” โม่ฟ่านกัดฟัน ใช้ความเจ็บปวดเพื่อทำให้ตัวเองสงบลง
ละอองดาวธาตุไฟกลายเป็นห้วงอวกาศขณะที่มันหมุนวนรอบตัวโม่ฟ่าน ดวงดาวธาตุไฟแต่ละดวงเริ่มเชื่อมโยงเข้าหากันจนกลายเป็นเส้นทางดวงดาวเวทมนตร์ตามคำสั่งของโม่ฟ่าน
ความเร็วในการสร้างเส้นทางดวงดาวของโม่ฟ่านนั้นรวดเร็วมาก หลังจากที่เขาเชื่อมต่อดวงดาวดวงที่หกได้แล้ว ดวงดาวดวงที่เจ็ดซึ่งดื้อรั้นที่สุดก็
