นการระเหยก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้…” โม่ฟานพูดกับตัวเอง
“หรือว่าคนจากกลุ่มแรกตักน้ำไปบ้างแล้ว?” จาง เสี่ยวโหวถาม
“พวกเราทุกคนตักน้ำจากทะเลสาบมาแล้ว ไม่มีเหตุผลที่เราจะต้องมาถึงภูเขาเพื่อตักน้ำอีกครั้ง” โม่ฟานกล่าวต่อ
“งั้นพี่หมายความว่า…” จาง เสี่ยวโหวไม่ค่อยเห็นโม่ฟานจริงจังขนาดนี้
“อาจารย์ใหญ่เคยบอกว่า ที่นี่เคยเป็นที่อยู่ของกลุ่มหมาป่าตาเดียว บ่อน้ำตรงทางเข้านี้ควรจะเป็นที่ที่พวกมันดื่มน้ำ ระดับน้ำลดลงมากในช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา และรอยน้ำยังคงอยู่” โม่ฟานครุ่นคิด
จาง เสี่ยวโหวไม่ได้โง่ เขาจะเดาความหมายที่โม่ฟานพูดไม่ได้ได้อย่างไร เขากลัวจนหน้าซีด
“พี่ฟาน อย่าทำให้ผมกลัวเลยนะ พี่กำลังจะบอกว่ายังมีอะไรบางอย่างอาศัยอยู่ในถ้ำนี้ และมันเพิ่งออกมาดื่มน้ำที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ใช่ไหม?” จาง เสี่ยวโหวถาม เสียงสั่นเครือเกือบจะติดอ่าง
“ระดับน้ำลดลงมากขนาดนี้ แสดงว่าร่างกายของสิ่งมีชีวิตนี้ใหญ่เป็นพิเศษ หรือไม่ก็มีมากกว่าหนึ่งตัว” โม่ฟานเสริม
ฟันของจาง เสี่ยวโหวเริ่มกระทบกัน
“ไปเถอะ บางทีฉันอาจจะคิดมากไปเอง” โม่ฟานตบมือขณะที่เดินตามกลุ่มคนที่เพิ่งเข้าไปในถ้ำ
จาง เสี่ยวโหวรีบวิ่งไปข้างหน้ากลุ่มและบอกมู่ไป๋ สวี จ้าวถิง และโจวมินเกี่ยวกับการค้นพบของโม่ฟาน
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จาง เสี่ยวโหวจะพูดจบ กลิ่นคาวปลาฉุนเฉียวก็พัดออกมาจากภายในถ้ำอย่างกะทันหัน กระแทกเข้าที่ใบหน้าของนักเรียนทั้งสี่สิบคนอย่า
