หลังจากเดินผ่านหุบเขาและพงหญ้าที่สูงกว่าคนทุกคนก็มาถึงหุบเขาร้อยสมุนไพรในที่สุด!
หุบเขาร้อยสมุนไพรมีทางเข้าหลายทางถ้าอยากจะผ่านหุบเหวไปได้ก็ต้องเดินไปตามทางแคบๆ ที่คดเคี้ยวเหล่านั้น
“ทำไมทางนี้มีเถาวัลย์เยอะจังมันห้อยลงมาจากยอดเขาเต็มไปหมดดูน่าขยะแขยงจริงๆ”พวกเด็กสาวที่บอบบางกว่าเริ่มกระซิบกระซาบกันทันที
กิ่งไม้และเถาหญ้าพันกันยุ่งเหยิงอยู่บนพื้นทางแคบๆ นี้บางอันดูเหมือนงูหลามจากระยะไกลบางอันก็พันกันอยู่บนพื้นดูเหมือนว่าพวกเขากำลังเดินเข้าไปในรังงูหลามสีดำมันน่ากลัวมากไม่แปลกใจเลยที่เด็กสาวบางคนที่ขี้ขลาดกว่าจะรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง
“แค่เถาวัลย์หักๆ จะกลัวอะไรมานี่ ตามฉันมา!”ถึงเวลาที่หวัง ซานผางจะแสดงด้านฮีโร่ของเขาแล้วขณะที่เขาเดินนำหน้าไปอย่างมั่นใจ
ร่างอ้วนท้วมของหวัง ซานผางแหวกเถาวัลย์ขนาดเท่าข้อมือที่ขวางหน้าเขาขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้า
รูปร่างของเขาเหมาะสมกับการเปิดทางแบบนี้จริงๆถ้าเขาข้ามไปได้นักเรียนที่เหลือก็ข้ามไปได้เช่นกัน
“อ๊า! อะไรวะ เกิดอะไรขึ้นโอ้ แย่แล้ว ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”ทันใดนั้น หวัง ซานผางก็ส่งเสียงร้องที่คล้ายกับสุนัขที่กำลังถูกตีออกมาจากข้างใน
นักเรียนถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัวขณะที่มองไปรอบๆในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกขนลุกซู่
ดูเหมือนว่าเถาวัลย์พวกนั้นจะขยับได้!
เถาวัลย์ที่บิดเบี้ยวเหล่านี้รีบมัดหวัง ซานผางทันทีที่เขาเข้าไปในทางร่างอ้วนของหวัง ซานผางถู
