อย่างน้อย 10 เมตร!” หวังซานผางเป็นคนแรกที่โพล่งออกมา
ในตอนนี้ มีหน้าผาอยู่ตรงหน้าพวกเขา!
หน้าผาอีกฝั่งของภูเขาอยู่ตรงหน้าพวกเขาพอดี แต่แม่น้ำที่ไหลเชี่ยวและรุนแรงเบื้องล่างนั้นน่ากลัว เสียงน้ำที่ซัดกระทบโขดหินดังชัดเจนมาก!
“ทำไงดี? เราจะยอมแพ้กลางคันไม่ได้นะ”
“กลับบ้านกันเถอะ ยังมีกลุ่มอื่นอยู่ บางทีพวกเขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้…” จางซูฮวาคอยีราฟพูด
“นายมันไม่มีใจสู้เลย จะไปฝากความหวังไว้กับคนอื่นได้ยังไง?!” โจวมิ่นตำหนิทันที
“งั้นเธอก็บอกมาสิว่าจะทำยังไง ไม่มีใครในพวกเราข้ามหน้าผานี้ไปได้หรอก” จางซูฮวาบ่น
“อ้อ ใช่ จางอิงลู่ เธอเป็นจอมเวทวายุไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ลองกระโดดข้ามไปล่ะ?” ในตอนนี้ สวีเจ่าถิงมองไปยังเด็กสาวผมหางม้าที่อยู่ข้างๆ เขา
ใบหน้าของเด็กสาวที่ชื่อจางอิงลู่ซีดเผือดทันที เธอพูดอย่างเขินอายว่า “ม…ไม่ ฉันไม่กระโดด เกิดตกลงไปล่ะ?”
“เรามีเชือก หน้าผาทั้งสองฝั่งมีต้นไม้ ตราบใดที่มีคนหนึ่งกระโดดข้ามไปยังหน้าผาอีกฝั่งของหุบเขานี้ได้โดยตรงและผูกเชือกไว้กับต้นไม้ฝั่งตรงข้าม พวกเราทุกคนก็จะใช้เชือกข้ามไปได้” โจวมิ่นพูด ดวงตาเป็นประกาย
“จางอิงลู่ เธอไม่อยากได้เกรด A เหรอ? เธอกระโดดโดยมีเชือกนะ ต่อให้กระโดดไม่ถึง เราก็ยังดึงเธอขึ้นมาได้ มันก็แค่บันจี้จัมพ์นั่นแหละ” สวีเจ่าถิงพูดต่อ
“ฉันไม่เอา!” จางอิงลู่เป็นเด็กสาวที่ขี้ขลาดอย่างเห็นได้ชัด
“ให้ตายสิ ตอนที่เราต้องการเธอที่เป็นจอมเวทวายุ
