“มีอะไรก็พูดมา” มู่ไป๋รู้สึกขมขื่น เขาไม่อยากมองหน้าโม่ฟานแม้แต่วินาทีเดียวแต่น่าแปลกที่โม่ฟานมีเรื่องจะถามเขา? ทั้งสองคนควรจะเป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือ
“ไอ้หมอนั่นที่ชื่ออวี้อ๋าง มันได้ใช้เครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวตลอด 365 วันเลยหรือเปล่า” โม่ฟานถาม
มู่ไป๋หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เดิมทีเขาได้รับอนุญาตให้ใช้ได้แค่สามถึงสี่เดือนต่อปีเท่านั้นแต่ต้องขอบคุณนาย ตอนนี้เขาได้รับอนุญาตให้ใช้ได้นานกว่าครึ่งปีแล้ว!”
โม่ฟานพยักหน้าและถามต่อ “ฉันยั่วโมโหไอ้เฒ่าสารเลวถึงขนาดนี้แล้วไอ้เฒ่าสารเลวนั่นก็ยังไม่ยอมให้ไอ้หมอนั่นที่ชื่ออวี้อ๋างใช้มันได้ทั้งปีอีกเหรอ?ไอ้เฒ่าสารเลวนั่นโลภเกินไป หรือแค่ประเมินฉันต่ำไปกันแน่?”
“นายคิดว่าเครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวเป็นแค่ก้อนหินริมทางที่มีอยู่เยอะแยะเหรอ?ตระกูลทั้งหมดมีลูกศิษย์มากมายดังนั้นเครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวจึงต้องมีการผลัดเปลี่ยนกันใช้ในตระกูล มีเพียงมู่หนิงเสวี่ยเท่านั้นที่มีเครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวระดับวิญญาณที่เธอเก็บไว้ตลอดเวลา”มู่ไป๋พูดพร้อมมองโม่ฟานอย่างดูถูก
“เครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวระดับวิญญาณ? เครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวมีหลายระดับด้วยเหรอ?”โม่ฟานถามด้วยความตกใจ
เขาเพิ่งรู้แค่ผลของเครื่องมือเวทมนตร์ดวงดาวเท่านั้น ไม่รู้ว่ามันมีหลายระดับ
มู่ไป๋มองโม่ฟานราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน
ไอ้ปัญญาอ่อนนี่ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ แล้วมันฝึกฝนจนได้ระดับ S ได้ยังไง?