ู่รอดในเมืองป๋อต่อไปได้อย่างไร?
ภายในโรงเรียน แทบจะไม่มีสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่จะปกป้องเจ้าได้เลย เมื่อเจ้าออกไปสู่สังคม เจ้าจะต้องถูกจัดการจนกลายเป็นภาพที่น่าเศร้าอย่างแน่นอน!
ดื้อรั้น ทำไมเขาถึงดื้อรั้นนัก? โอกาสที่หลายคนหวังไว้ถูกทิ้งไปโดยความดื้อรั้นของโม่ฟาน ทิ้งศัตรูตัวฉกาจไว้เบื้องหลัง
“พี่ฟ่าน นายเจ๋งเกินไปแล้ว พวกเรากลัวท่านอาจารย์มู่จัวหยุนแทบตาย มีแต่นายเท่านั้นที่เรียกเขาว่าไอ้แก่สารเลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฮ่าๆๆ ที่จริงแล้วพวกเราหลายคนก็เรียกเขาว่าไอ้แก่สารเลวในใจเหมือนกัน” จางเสี่ยวโหวมีนิสัยค่อนข้างขี้อาย แต่เขามีความชื่นชมโม่ฟานเป็นพิเศษ
โม่ฟานคือราชาของเด็กๆ ในย่านนี้ สมัยก่อน เขาสามารถรวบรวมผู้คนได้ด้วยการเรียกเพียงครั้งเดียว แม้แต่จ้าวคุนซานก็ยังคลุกคลีกับพี่ใหญ่โม่ฟาน หลังจากเหตุการณ์นั้น จ้าวคุนซานก็เริ่มพึ่งพามู่ไป๋ และอีกหลายคนก็ไม่กล้าเล่นกับโม่ฟานอีกต่อไป
จางเสี่ยวโหวทุ่มเทให้กับโม่ฟาน ไม่ว่าโม่ฟานจะทำเรื่องเกินขอบเขตแบบไหน เขาก็ยังคงยกเท้าขึ้นปรบมือด้วยความชื่นชม!
จางเสี่ยวโหวรู้เรื่องเมื่อสามปีก่อน และตอนนี้เมื่อเขาเห็นโม่ฟานตอบโต้โดยไม่ลังเลหรือกลัว เขาก็เริ่มชื่นชมโม่ฟานมากยิ่งขึ้นไปอีก เขาจะไม่มีวันกล้าหาญเท่าโม่ฟานในชีวิตนี้!
“แล้ว นายคิดว่ามู่หนิงเสวี่ยหลงเสน่ห์ฉันหรือเปล่า?” โม่ฟานกล่าวขณะที่เลิกคิ้วด้วยความพอใจ
“เอ่อ…พูดยากนะ ท้ายที่สุดแล้ว ไอ้แก่สารเลวนั่
