เล็กน้อย ชักกระบี่คู่กายของหลิวรั่วซีออกมา ใช้เป็นมีดหั่นเนื้อ
เขาตัดออกมาหลายชิ้น จากนั้นก็ใช้พลังเรียกใบไม้มาทำเป็นถาด ยื่นให้หลิวรั่วซี
“ขอบคุณนายท่าน” หลิวรั่วซียิ้มบางๆ สองมือประคองรับมา
เซียวเหยียนก็ทำเช่นเดียวกัน ตัดเนื้อจากอุ้งเท้าเสืออีกข้างหนึ่ง วางบนใบหม่อนขนาดใหญ่ แล้วกวักมือเรียกเยว่ชิงเหอ
เยว่ชิงเหอเดินทางไล่ตามมาหลายวัน ก็ไม่ได้กินดีนอนหลับเท่าไหร่ ตอนนี้ก็รู้สึกหิวจนท้องร้อง เมื่อได้กลิ่นหอมยั่วยวนนี้ ก็เดินเข้ามา
เมื่อรับใบหม่อนมา นางก็มองดูสองสามที ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ หักกิ่งไม้มาทำเป็นตะเกียบ คีบชิ้นเนื้อขึ้นมากิน
“นี่ อร่อยจริงๆ!”
เนื้อเสือเพิ่งจะเข้าปาก เยว่ชิงเหอก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่บ้าง รสชาตินี้อร่อยเกินไปแล้ว
นางบำเพ็ญตนอยู่ที่กระท่อมกระบี่ ไม่ค่อยจะได้เพลิดเพลินกับอะไร ตามคำพูดของอาจารย์ หากลุ่มหลงในความสุขสบาย ย่อมจะกัดกร่อนใจกระบี่ นับจากนั้นไปในใจจะยังมีที่ว่างให้กระบี่ได้อย่างไร ล้วนแต่เต็มไปด้วยเรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นไปหมด ดังนั้น อาหารในกระท่อมกระบี่ จึงธรรมดามาโดยตลอด
“อร่อยก็กินเยอะๆ หน่อย”
เซียวเหยียนยิ้ม
เขาเองก็หยิบอุ้งเท้าเสือ
