โลกนี้ก็มีโควตาแบบเดียวกัน ไม่ว่าจะเรียนต่อและได้รับโอกาสที่ดีในชีวิต หรือเก็บข้าวของแล้วไปหาเส้นทางอื่น
“จำสิ่งที่ฉันเคยบอกพวกเธอได้ไหม ความเข้มของแสงจากละอองดาวแสดงถึงพลังของความสามารถทางเวทมนตร์ภายในละอองดาว นักเรียนชั้นปีที่แปด ถึงเวลาที่พวกเธอจะได้แสดงความพยายามตลอดปีนี้แล้ว ปล่อยแสงจากละอองดาวของพวกเธอออกมา!” ใบหน้าของอาจารย์ประจำชั้น เซวีย มู่เซิง เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
“อาจารย์เซวียคะ หนูขอโทษค่ะ หนูอาจจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน” เด็กสาวที่ดูอ่อนแอคนหนึ่งพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ท่าทางที่ดูประหม่าและกังวลของเธอทำให้เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างรู้สึกสงสาร
“จะเป็นไปได้ยังไง? เธอก็พยายามมาตลอด อย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายสิ”
“แต่หนูมันโง่ค่ะ แม้หนูจะพยายามบ่มเพาะทุกวัน ละอองดาวของหนูก็ยังดูอ่อนแอมาก” เด็กสาวชื่อ จั่ว เหออวี่ กล่าว
“เฮ้ อย่ากลัวไปเลย ต่อให้เธอไม่ผ่านเกณฑ์ ก็ยังมีฉันอยู่ ตราบใดที่มีจอมเวทอยู่ในครอบครัว เราก็ไม่เป็นไร” หัวหน้าหอพักของโม่ฟ่าน ลู่ เจี้ยนหัว ตบหน้าอกตัวเองขณะพูดกับเหออวี่
“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว นายเองก็ยังไม่รู้เลยว่าจะโดนไล่ออกหรือเปล่า!”
“ล้อเล่นเหรอ? รอดูตอนที่พ่อคนนี้เอามือวางลงไปสิ แสงจะสว่างจนตาไทเทเนียมอัลลอยด์ของแกบอดเลย!” ลู่ เจี้ยนหัว พูดด้วยความภาคภูมิใจและหยิ่งยโส
ไม่นานนัก กรรมการสามคนจากโรงเรียนก็มาถึงสนาม
กรรมการคืออาจารย์ฝ่ายปกครอง นักเร
