“สามีแกเข้าไปในเขา จะเป็นอะไรไหม?” โม่ฟานถาม“ใครจะไปรู้ว่านอกเมืองจะมีคำเตือนสีอ่อนๆ ขึ้นมาอีกแล้ว มันบอกว่าห้ามชาวบ้านเข้าไปลึกในภูเขาโดยไม่ระวัง เขาก็บอกว่าหน่วยฮันเตอร์ทำเสบียงหายตอนตามรอยหมาป่าเวทมนตร์ตาเดียว แล้วเขาต้องเอาไปส่งเอง เขาเป็นแค่พนักงานขนส่งแท้ๆ ยังกล้าไปทำงานเสี่ยงตายแบบนี้อีก พ่อแกน่ะ ไม่ว่าจะบอกอะไรก็ไม่ฟังเลย” โม่ชิงตอบ“พ่อผมก็ไปด้วยเหรอ?” สีหน้าของโม่ฟานเปลี่ยนไปทันที“ใช่สิ พวกเขาบอกว่าค่าจ้างดีมาก ขนาดผู้ฝึกหัดเวทมนตร์ยังไม่กล้ารับงานเลย แต่สองคนธรรมดานี่สิ… ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ดีไป แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ พวกเราจะทำยังไง?” โม่ชิงกล่าว“คุณป้าครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พวกเขาคงคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว ไม่มีปัญหาหรอกครับ พวกเขาแค่ไปส่งของที่จุดตรวจที่กำหนดไว้ และถนนจากเมืองไปจุดตรวจก็ยังอยู่ในเขตปลอดภัยครับ” เย่ซินเซี่ยกล่าวจากด้านข้าง“ยังไงก็ตาม ฉันก็แค่อยากให้สองคนนั้นทำงานอยู่ในเมืองอย่างเชื่อฟัง ฉันเป็นห่วงเวลาพวกเขาออกจากเมืองไป” โม่ชิงกระซิบอีกครั้งหลังจากได้ยินคำบ่นของโม่ชิง โม่ฟานก็เริ่มรู้สึกไม่ดีพ่อไม่ได้มาหาผมที่โรงเรียนเลยตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ปรากฏว่าเขาเลือกเส้นทางอื่น เขาไปส่งของให้กับนักเวทฮันเตอร์ที่ลาดตระเวนอยู่ข้างนอก งานนี้อันตรายกว่างานเก่าที่เขาแค่ส่งของให้คนรวยจริงๆ……แม้จะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูหนาว แต่โม่ฟานก็ไม่ว่างเลย หลังจากพักอยู่ที่บ้านคุณป้าส
