ที่ศาลาบนเนินเขา มีพลังงานสีม่วงที่ไม่อาจจินตนาการได้ส่องประกายเจิดจ้าอย่างงดงาม ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
มีกลิ่นไหม้คละคลุ้งอยู่ในอากาศ
แม้แต่พืชรอบๆ ก็ยังมีรอยไหม้เกรียม
มีคนสองคนนอนอยู่บนพื้น พวกเขากระตุกอย่างรุนแรง สภาพของพวกเขาดูไม่ได้เลย ท่าทีหยิ่งยโสของพวกอันธพาลเขตกว่างฉีหายไปหมดสิ้น
อีกสามคนตัวสั่นด้วยความกลัว
“พี่…โม่…พี่ชายโม่ฟาน… เห็น…เห็นแก่ที่เราโตมาในเขตเดียวกัน… ได้…ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ พวกเรา…พวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว!!” ชายที่ถือบุหรี่กลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ในสายตาของเขา เยาวชนวัยสิบหกปีตรงหน้า น่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจในฝันร้ายเสียอีก!
“คุณ…คุณเป็นจอมเวทผู้ทรงเกียรติ… คุณไม่จำเป็นต้องลดตัวลงมาเท่ากับพวกเศษสวะอย่างพวกเรา ผมขอร้องล่ะครับ อย่า…อย่าทำอะไรพวกเราเลย” ชายที่แต่งตัวแบบคาวบอยพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
เห็นสภาพของสวีปิงกับชายร่างใหญ่แล้ว มันน่ากลัวเกินไปจริงๆ!
ชายที่แต่งตัวแบบคาวบอยไม่อยากเป็นแบบนั้น!
กลิ่นอายความโกรธที่มาพร้อมกับสายฟ้าฟาดที่ปลดปล่อยออกมาเต็มที่ ค่อยๆ สงบลงสู่ก้นบึ้งหัวใจของโม่ฟาน
เขามองสวีปิงกับชายร่างใหญ่ที่น่าเวทนา และเหลือบมองอีกสามคนที่หวาดกลัวจนตัวสั่น
“พาพวกเขาไปโรงพยาบาลซะ” โม่ฟานพูดอย่างใจเย็นลง
ความจริงแล้ว แม้แต่โม่ฟานเองก็คาดไม่ถึงว่าทักษะระดับต้นของธาตุสายฟ้าอย่าง ‘สายฟ้าฟาด’ จะมีพลังมหาศาลถึงเพียงนี้!
นี่เป็นครั้งแรกที่
