อมเวทไปแพร่งพราย ฉันจะทำให้พวกแกหุบปากไปตลอดกาล ยังไงซะ ฉันได้ยินมาว่าตำรวจจะไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากกับจอมเวทที่บังเอิญฆ่าใครตาย โดยเฉพาะพวกเศษสวะที่ไปยั่วโมโหจอมเวท” โม่ฟานนึกขึ้นได้จึงหันกลับมาเตือนคนพวกนี้
คนทั้งสามพยักหน้าหงึกๆ ราวกับกำลังตำกระเทียม พวกเขาเชื่อฟังอย่างยิ่งยวด
“ส่วนเรื่องจ้าวคุนซานกับมู่ไป๋ ด้วยไอคิวของพวกแก ฉันเชื่อว่าพวกแกรู้ว่าจะพูดอะไรใช่ไหม?” โม่ฟานพูดขณะเดินจากไปอย่างไม่แยแส
“พวก…พวกเราไม่เห็นคุณครับ”
“ฉลาดดี ครั้งนี้ฉันจะถือว่าเรื่องจบแล้ว ถ้ามีอะไรในอนาคต พวกแกมาหาฉันได้ พวกแกเห็นความสามารถของฉันแล้ว”
“ครับ ครับ ครับ! พี่ชายโม่ฟาน เดินทางปลอดภัยครับ” ทั้งสามก้มตัวลงขณะพยักหน้าด้วยความกลัวและความเคารพ
โม่ฟานพยักหน้าขณะยกรถเข็นแล้วจากไป
ก่อนอื่นต้องอัดพวกมันให้ยับ แล้วค่อยให้ประโยชน์เล็กน้อย โม่ฟานเชื่อว่าพวกเด็กหนุ่มพวกนี้จะไม่กล้าหุนหันพลันแล่น และเชื่อว่าพวกเขาจะไม่เอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายข้างนอก
ด้านหนึ่ง เขาได้กลายเป็นจอมเวทธาตุสายฟ้าที่สามารถใช้ทักษะได้แล้ว อีกด้านหนึ่งคือมู่ไป๋ระดับฝึกหัด ฉันเชื่อว่าพวกนี้เข้าใจว่าจะยืนหยัดเพื่อตัวเองได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม โม่ฟานก็ชัดเจนแล้วว่าคนทั้งห้านี้เป็นแค่ลูกน้องของมู่ไป๋กับจ้าวคุนซาน
เมื่อถึงเวลา ฉันจะยังคงตอบแทนไอ้สองสารเลวนั่นในสิ่งที่พวกมันสมควรได้รับ
เดินตามบันไดหินลงไป โม่ฟานในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
