ถ้าฉันเรียน ‘ปีกวายุ’ ได้ ฉันก็จะไปไหนก็ได้!
หลังจากนั้นนาน โม่ฟานก็ยังคงยากที่จะระงับความตื่นเต้นของตัวเองได้ จิตใจของเขาประมวลผลความรู้เวทมนตร์ที่เขาเรียนรู้อย่างไม่หยุดหย่อน เขาอยากรู้ว่าจอมเวทจะมีทักษะที่ท้าทายสวรรค์อะไรอีกบ้าง!
บนชิงช้าที่หยุดนิ่ง มีเด็กสาวผมยาว จมูกโด่งสวยงาม เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เธอกำลังสังเกตศาลาที่ถูกต้นไม้บดบังอย่างระมัดระวัง
“แสงสีม่วงเมื่อกี้…” เย่ซินเซี่ยพึมพำกับตัวเอง
เธอเห็นแสงสีม่วงอันงดงามราวกับเศษเสี้ยวของดาวตกที่ส่องประกายผ่านศาลาไป แม้ว่ามันจะหายไปอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ยังคงเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจที่ทิ้งร่องรอยไว้ในใจผู้คน
“เป็นจอมเวทหรือเปล่านะ?” เย่ซินเซี่ยคิดในใจ
เธอแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีจอมเวทอยู่ในเขตเมืองเล็กๆ แบบนี้
แต่ทำไมจอมเวทถึงมาปรากฏตัวในที่เดียวกับโม่ฟานและกลุ่มอันธพาล แถมยังใช้เวทมนตร์จริงๆ ด้วย!
พี่ชายโม่ฟานไม่เป็นไรใช่ไหมนะ??
ในตอนนี้ เย่ซินเซี่ยรู้สึกกังวล เธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง
ในที่สุด ร่างที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนบันไดหินเล็กๆ เขากำลังแบกรถเข็นของเธออยู่ และใบหน้าของเขามี… มีร่องรอยของรอยยิ้มโง่ๆ?
