ารสอบปลายภาคเรียนหน้า โรงเรียนอาจหาข้ออ้างสารพัดมาบีบให้เธอลาออกก็ได้”
……
ภาคเรียนจบลงอย่างรวดเร็ว และโมฟานรู้สึกได้รางๆ ว่าดาวดวงที่เจ็ดกำลังประทับใจในความจริงใจของเขา
“บ้าเอ๊ย! การฝึกฝนพลังปราณยากยิ่งกว่าการรอคอยเทพธิดาเสียอีก… ต้องพยายามติดต่อและแสดงความเคารพทุกวันทุกคืน…” โมฟานบ่นขณะเดินไปยังทางออกของโรงเรียน
ตลอดภาคเรียนนั้น โมฟานแทบไม่เคยออกจากโรงเรียนเลย เขาจะใช้เวลาสองชั่วโมงต่อวันฝึกฝนวิชา ‘ควบคุม’ และหลังจากนั้น เขาก็จะใช้เวลาอีกสิบชั่วโมงในการทำสมาธิ จากนั้นเขาก็จะไปเรียน กินข้าว และนอนหลับโดยไม่หยุดพักเลยสักวัน
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ภาคการศึกษานี้ก็จบลงแล้ว หลังจากที่นักเรียนได้รับมอบหมายงานภาคการศึกษาฤดูหนาวแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน และไปหาแม่ของตนเอง
หลังจากออกจากประตูโรงเรียน โมฟานก็รอรถบัสกลับบ้านโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตาม เมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็พูดไม่ออกทันที
_ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าพ่อขายบ้านไป ฉันเลยกลายเป็นคนไร้บ้านไปแล้ว_
พ่อของโม เจียซิงใช้เวลาส่วนใหญ่ขับรถ ซึ่งหมายความว่าเขาไม่มีเวลาดูแลบ้าน โม ฟานที่ไร้บ้านคิดเรื่องนี้แล้ว ก็คิดว่า ถึงเวลาแล้วที่จะไปเยี่ยมป้าน้อยและไปเยี่ยมซินเซี่ยเสียที
ผ่านมาครึ่งปีแล้วที่ไม่ได้เจอซินเซี่ย ฉันสงสัยว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างที่บ้านป้าเล็ก
“งั้นฉันจะไปรับเธอที่โรงเรียนเลยแล้วกัน”
โมฟานขึ้นรถประจำทางมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนม
