าเจ็ดครับ เอาน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ครับ” เด็กหนุ่มท่าทางยุ่งเหยิงนั่งลงบนเก้าอี้ขณะพูดกับชายชราที่ขายปาท่องโก๋“มาแล้ว” ชายชราขายปาท่องโก๋รีบเสิร์ฟน้ำเต้าหู้ ตั้งใจเติมถ้วยให้เต็มพร้อมรอยยิ้มที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า “โม่ฟาน แกกำลังจะสอบเวทมนตร์แล้วนะ ควรตั้งใจหน่อย พยายามเข้ามหาวิทยาลัยจอมเวทให้ได้ จะได้นำชื่อเสียงมาสู่วงศ์ตระกูลของเรา”โม่ฟานจ้องมองอาเจ็ดที่ขายอาหารเช้าอยู่หน้าโรงเรียนอย่างว่างเปล่า เขาคิดอย่างรอบคอบและคาดว่าตัวเองคงได้ยินผิด จึงพยักหน้าขณะกินเมื่อวานเขาหลับมากจนรู้สึกเวียนหัว เขารู้สึกเหมือนฝันถึงการเดินทางที่กินเวลาหลายศตวรรษ เมื่อตื่นขึ้น เขารู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปชั่วชีวิต เขาไม่รู้ทิศเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก และไม่รู้ว่าเป็นตอนเช้าหรือตอนเที่ยงโม่ฟานกินอาหารอย่างตะกละตะกลาม มือถือปาท่องโก๋ครึ่งชิ้น ขณะที่เขากำลังจะกัดปาท่องโก๋ เขาก็รู้สึกถึงบางอย่างหนักๆ ข้างตัวกะทันหัน ชายวัยสามสิบกว่าๆ ที่ศีรษะล้านครึ่งนั่งลงข้างเขา ร่างกายมีกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง“โม่ฟาน กินข้าวเช้าเหรอ?” ชายศีรษะล้านยิ้มขณะทักทายโม่ฟาน“อรุณสวัสดิ์ครับ ผู้อำนวยการหู” โม่ฟานรีบยิ้มขณะทักทายกลับชายคนนี้คือผู้อำนวยการหูผู้มีชื่อเสียง เขาสวมชุดสูทที่ไม่เข้ากับเขาในทุกๆ วัน และหน้าผากของเขาก็เปล่งประกาย“ฉันไม่ได้ใส่นาฬิกา กี่โมงแล้ว?” ผู้อำนวยการหูถาม เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ของเขาโม่ฟานหยิบโนเกียเครื่อง
