มากมายถึงเพียงนี้
ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าร่วมมือกันต่อสู้ ก็ยังเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้
แม้แต่อัจฉริยะไร้เทียมทานทั้งสองคนยังถูกบีบให้จากไปด้วยความไม่ยินยอม หลังจากพ่ายแพ้การต่อสู้
ดังนั้นในตอนนี้…
หลังจากที่อัจฉริยะทั้งสองจากไป ปัญหาจึงตกอยู่ที่พวกเขาทันที
“พวกเราควรทำยังไงดี?”
“ผู้ปลุกพลังที่แข็งแกร่งที่สุดสองคนก็จากไปแล้ว เราควรต่อสู้ต่อไปไหม?”
คนทั้งหมดแสดงอาการลังเล และไม่รู้ว่าจะตัดสินใจอย่างไรชั่วขณะ
หากประเมินจากสถานการณ์ปัจจุบัน อีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่พวกเขาจะรับมือได้
ถ้ายังสู้ต่อไปก็ตายเปล่า ๆ
แต่จะให้ปล่อยไปทั้งแบบนี้ พวกเขาก็ไม่เต็มใจอย่างยิ่ง!
จากนั้นเมื่อมองไปที่หน้าตำราสีทอง ซึ่งดูลึกลับและมีที่มาไม่ธรรมดา มันย่อมมีพลังโชคลาภอันน่าตกใจซ่อนอยู่ในนั้น
“ช่างเถอะ!”
“สมบัติแห่งสวรรค์และโลกคู่ควรสำหรับผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงเท่านั้น!”
“ในเมื่อเราไม่แข็งแกร่งพอ จะแย่งชิงต่อไปก็มีแต่ความตายที่รออยู่”
“ฉันยอมแพ้!”
ในที่สุด อัจฉริยะผู้หนึ่งก็ถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ เขาแสดงความเคารพต่อฉู่โม่ว ก่อนจะหันหลังจากไป
เมื่อมีคนแรก อัจฉริยะที่เหลือก็ทยอยจากไปเช่นกัน
เพียงไม่นานก็เหลืออัจฉริยะอยู่ไม่ถึงยี่สิบคนเท่านั้น
พวกเขายังคงลังเล
“นายยังจะสู้กับฉู่โม่วอยู่ไหม?”
“เอาสิ สู้จนกว่าจะตายกันไปข้าง!”
ชายหนุ่มมองไปที่พวกมัน พร้อมกับกระตุ้นพลังจนพลุ่งพล่านและคำรามดังลั่นราวกับพยัคฆ์มังกร
“ฉะ…
