ันทีโดยไม่รอช้า
ทันใดนั้น
ชายหนุ่มก็กลายร่างเป็นแสงวูบวาบ พุ่งออกจากที่ซ่อนตัว เพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีอันน่าเกรงขาม ก่อนจะกระโจนไปยังสายธารสีทองทันที
“นี่แกกล้า!”
อัจฉริยะผู้นี้โกรธมาก ทันใดนั้นเขาก็เปล่งเสียงคำรามดังลั่น พร้อมกับคลื่นเสียงที่น่าสะพรึงกลัวกวาดไปทั่ว ไม่ว่าคลื่นจะผ่านไปที่ใด ห้วงมิติล้วนพังทลาย หรือแม้แต่ปริมาณอณูแห่งชีวิตก็เพิ่มขึ้น
บรรดาอัจฉริยะที่อยู่รอบ ๆ ซึ่งเป็นพรรคพวกเดียวกันต่างลอยกระเด็นไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด
สำหรับฉู่โม่ว เขารู้สึกว่าพลังปราณและเลือดถูกกระตุ้นเพิ่มขึ้นชั่วขณะ แม้แต่รอยปริแตกก็ปรากฏขึ้นบนร่าง ทำให้ร่างกายของเขาแทบหยุดนิ่งในทันที
“การโจมตีด้วยคลื่นเสียง!”
ฉู่โม่วตกใจ
อัจฉริยะผู้นี้น่าจะอยู่ระดับสูงสุดของราชันย์เทวะยุทธ์ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือพรสวรรค์ในการรับรู้และพลังในการโจมตีด้วยคลื่นเสียงนั้นค่อนข้างโดดเด่นเป็นพิเศษ ประกอบกับรูปร่างที่สูงใหญ่และสายเลือดที่ทรงพลัง แม้จะไม่มีพรสวรรค์อื่น แต่เพียงเท่านี้ก็ต่อกรกับครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิเทวะยุทธ์ได้
“แน่นอนว่ายังเทียบกับอัจฉริยะระดับจักรวาลไม่ได้!”
“แต่ถ้าเทียบกับอัจฉริยะทั่วไปที่มาที่นี่ก็ถือว่าโดดเด่นแล้ว หากฉันประมาทเพียงเล็กน้อยก็อาจตายได้เหมือนกัน!”
ฉู่โม่วลอบเตือนตัวเอง ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัว
ร่างของอัจฉริยะก็พุ่งเข้ามาในเวลานี้เช่นกัน เขาถือขวานใหญ่และปราณวิญญาณชั่วร้ายมหาศาลที่เคลือบอยู่
