“เหยียนเอ๋อร์”
ณ เวลานี้ ท่านปู่เซียวหย่วนซานกับเยว่ชิงเหอ เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ก็ไล่ตามมา
เซียวหย่วนซานรีบกล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น เจ้ามีความคิดอะไรก็พูดออกมา ข้าจะตัดสินให้เจ้าเอง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เห็นฟางซือหยู ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป กล่าวเสียงเย็น “เจ้ายังมีหน้าอยู่ที่นี่อีกรึ มาขอขมาให้เหยียนเอ๋อร์!”
ฟางซือหยูสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ท่านอาสอง กรมอาญายังไม่ได้สืบสวนเรื่องราวให้กระจ่าง ท่านจะมาใส่ร้ายข้าอีกไม่ได้นะเจ้าคะ”
“เจ้า!” เซียวหย่วนซานกัดฟันกรอด เส้นเลือดบนหลังมือของชายชราก็ปูดขึ้นมา
เซียวเหยียนกลับกล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านอาสอง ไม่ต้องโกรธ”
เซียวหย่วนซานชะงักไปเล็กน้อย มองมาที่เขา
เซียวเหยียนกลับเพียงแค่ยิ้มจางๆ ไม่ได้พูดจาโหดเหี้ยม
ขอโทษรึ? ขอขมา?
บางเรื่องไม่ใช่ขอโทษก็จะแก้ไขได้ มีเพียงต้องใช้เลือดใช้ชีวิต ถึงจะทำให้คนจดจำ ถึงจะทำให้ตนเองสงบลงได้
“ท่านย่าใหญ่ ท่านน้าหญิงเก้า”
เซียวเหยียนสายตากวาดมองทุกคน คารวะอีกครั้ง “การดูแลในวันวาน เหยียนเอ๋อร์ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง วันนี้ขอลาจากตรงนี้ แล้วพบกันใหม่”
สีหน้าของไป๋เฟิงอู่กับเทียนเมิ่ง
