ฉู่โม่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหุบเขา หลังจากได้ผลึกแก้วนิรันดร์มา เขาก็ไม่รอช้าและรีบออกมาจากทะเลไร้หวนคืน
ไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางกลับ เขาแค่พบกับจิตเทวะตัวหนึ่งที่ถูกสังหารในทันที ห้าวันต่อมา เขาก็กลับมาถึงค่ายกลเคลื่อนย้าย
ครืน!
หลังจากเข้ามาในพื้นที่ของค่ายกลขนาดใหญ่ ฉู่โม่วก็รู้สึกว่าทั้งร่างกายเบาขึ้นในทันใด แรงกดดันที่โจมตีอย่างต่อเนื่องจากพลังกัดกร่อนก็จางหายไปทันทีเช่นกัน
“กลับมาถึงแล้ว!”
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวและยิ้มออกมา
เมื่อมาถึงจารึกเคลื่อนย้ายมิติ ฉู่โม่วจ่ายหินหยก แล้วจึงเคลื่อนย้ายมิติในทันที หลังจากที่ต้องเวียนหัวอยู่สักพักและกลับมามองเห็นสิ่งต่าง ๆ อีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกลับมาถึงยังสถานีลับในตำหนักไหมหยกแล้ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เฝ้ามองอยู่ในความมืด ฉู่โม่วก็ยิ้มออกมาแต่ไม่ได้สนใจอะไร แล้วเดินตรงไปหาผู้จัดการทันที “ผมทำภารกิจรางวัลระดับสูงสุดเสร็จแล้ว ควรไปส่งเลยไหมครับ?”
“ทำภารกิจสำเร็จแล้วเหรอ?”
ผู้จัดการคนนั้นตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แต่ก็พูดต่ออย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้น เชิญตามผมมาเลยครับ”
เขาพาฉู่โม่วเดินเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของค่าย ที่ที่ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงรัศมีอันแข็งแกร่งไร้ที่เปรียบ
มีถ้ำแห่งหนึ่งอยู่ที่นี่
จากภายนอกมันดูธรรมดาและไม่ได้กว้างขวางมากนัก แต่ฉู่โม่วก็สัมผัสได้ว่ามีรัศมีอันซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่ข้างใน อย่างน้อยก็เทียบได้กับมหาเท
