องไปยังหุบเขา
แวบแรกก็ดูไม่มีอะไร ดูธรรมดาทั่วไปและไม่มีใครหันมาสนใจเป็นแน่
แม้แต่ฉู่โม่วก็เช่นกัน…
หากเขาไม่ได้เห็นสัตว์อสูรอมตะเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นและฆ่าตัวตายไปตาม ๆ กัน ก็คงจินตนาการไม่ได้ว่าจะมีความลับที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ซ่อนอยู่ในหุบเขาที่ธรรมดาอย่างถึงที่สุด
เป็นไปได้ว่า…
หากทำลายฝ่าจารึกขนาดใหญ่นี้ได้ ก็จะต้องมีโอกาสดีรออยู่เป็นแน่
แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่บุ่มบ่ามทำอะไร
การที่สร้างจารึกขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ หลังจากที่ผ่านมานานหลายปี จารึกขนาดใหญ่ก็ยังคงทำงานอยู่ และสัตว์อสูรอมตะก็ยังคงรักษาระดับพลังงานเอาไว้ หมายความว่ากองกำลังเบื้องหลังสิ่งนี้ยังคงจับตาดูอยู่อย่างแน่นอน
บางที พวกเขาอาจจะติดตั้งมือในเงาเอาไว้ที่นี่ด้วย
หากไม่ระมัดระวังให้ดีก็อาจจะไปยั่วยุกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดได้
ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้คือพัฒนาถึงขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะไปสำรวจเขตแดนลับตำหนักหยก และเขาก็ไม่ต้องการให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นอีก
ดังนั้น… ฉู่โม่วจึงยังไม่คิดจะติดตามเรื่องนี้ต่อ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็กำจัดความคิดรบกวนออกไป แล้วหันไปสนใจเหล่าสัตว์อสูรอมตะแทน
“มีสัตว์อสูรอมตะหลายร้อยตัวอยู่ที่นี่ และพวกมันก็กำลังต่อแถวฆ่าตัวตายกันอยู่ ผลึกแก้วนิรันดร์ทั้งหมดถูกทิ้งไว้ที่นี่โดยไม่มีใครมาหยิบ เรียกได้ว่าเป็นโอกาสจากสวรรค์เลยก็ว่าได้!”
หลังจากที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด เขาก็เข้าไปใ
