เมื่อเสียงนั้นเงียบลง ร่างของจิตเทวะก็ปรากฏให้เห็นว่าถูกแทงทะลุไปในทันที แล้วก็ระเหยหายไปราวกับหิมะท่ามกลางแสงแดด
เพียงเท่านั้น จิตเทวะที่ทำให้ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนต้องปวดหัว แม้ว่าการเผชิญหน้ากับจิตเทวะจะยากลำบาก ฉู่โม่วก็ฟันมันด้วยกระบี่ได้
หากมีคนอื่นมาเห็นภาพนี้เข้า คงจะยิ่งกว่าตกตะลึงแน่
แต่ถึงอย่างไร…
สถานที่แห่งนี้ก็อยู่เข้ามาในทะเลไร้หวนคืนลึกมากแล้ว นอกจากนี้ฉู่โม่วก็คงไม่พบสิ่งมีชีวิตที่สองอยู่ในรัศมีหลายพันกิโลเมตรหรือหลายหมื่นกิโลเมตร
“จิตเทวะนี่พิลึกจริง ๆ!”
“แต่…”
“ฉันเดาไว้ไม่ผิด กระบี่สวรรค์ต้าหลัวยังกำจัดมันได้!”
ฉู่โม่วคิดกับตัวเองด้วยความพึงพอใจไม่น้อย
จิตเทวะนั้นน่าปวดหัสแม้แต่สำหรับราชันย์เทวะยุทธ์ แต่พวกมันไม่เป็นภัยต่อเขาแม้แต่น้อย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือการรับประกันว่าเขาจะปลอดภัยในที่แห่งนี้
แน่นอนว่าไม่ใช่พละกำลังของเขาก้าวข้ามเหล่าราชันย์เทวะยุทธ์คนอื่นไปมาก แต่เพราะราชันย์เทวะยุทธ์นั้นพิเศษ และกระบวนท่าธรรมดาก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ซึ่งแทบจะเทียบเท่ากับการเป็นอมตะ
มีแค่การตัดแก่นข้างในเท่านั้นที่จะกำจัดพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์
แม้ว่าราชันย์เทวะยุทธ์จะมีกระบวนท่านี้ มันก็จะก่อให้เกิดปัญหาไม่น้อย แต่กระบี่สวรรค์ต้าหลัวของฉู่โม่วนั้นแยกออกจากแก่นพลัง มันจึงมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้
จิตเทวะจึงถูกมันฟันขาด…
และรัศมีอันเย็นยะเยือกจนสามารถแช่แข็งร่างของปฐมวิญญาณ
