ได้สินะ’
ฉู่โม่วคิดกับตนเอง
ถึงแม้เขาจะมีชีวิตที่ยืนยาวมาก
แต่ถ้าการพัฒนาขั้นสามารถใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบปี แทนที่จะเป็นหมื่นเป็นแสนปีย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
‘คงต้องหาข้อมูลกันหน่อย’
เมื่อคิดได้เช่นนั้น…
ฉู่โม่วก็ออกจากโลกในฝ่ามือ เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และเตรียมตัวเดินทางไปสืบหาข้อมูลที่ตำหนักไหมหยก
สองวันให้หลัง
ชายหนุ่มมายังฐานที่มั่นของตำหนักไหมหยกเพื่อทำตามความต้องการของตน
“ข้อมูลอย่างหยาดทองคำแห่งวิถีนั้นถือเป็นความลับระดับสูง ต้องเป็นลูกค้าระดับสูงสุดของตำหนักไหมหยกเท่านั้นถึงจะขอดูได้ และยังต้องจ่ายเพิ่มในราคาสามแสนล้านหินหยกด้วย”
หัวหน้าตำหนักไหมหยกด้วยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“แล้วฉันจะเป็นลูกค้าระดับสูงได้ยังไง?”
ฉู่โม่วถาม
“ทำให้ตำหนักไหมหยกเป็นหนี้บุญคุณท่านสามครั้ง”
หลังจากพูดเช่นนั้น ก่อนที่ฉู่โม่วจะได้ถามอะไร ผู้จัดการก็อธิบาย “มีวิธีมากมายที่จะทำให้ลูกค้าเป็นผู้มีบุญคุณต่อเรา เช่น การช่วยทำภารกิจ บอกความลับสุดยอด หรือแม้แต่การมอบสมบัติล้ำค่าให้”
“ไม่ว่าจะเป็นช่องทางไหน ถ้าลูกค้าสามารถสร้างหนี้บุญคุณอันยิ่งใหญ่แก่พวกเราได้ เมื่อครบสามครั้งเมื่อไหร่ ลูกค้าก็จะได้กลายเป็นลูกค้าระดับสูง”
เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้ว แม้สีหน้าของฉู่โม่วจะยังคงเยือกเย็น
แต่ในใจเขากลับปั่นป่วนไม่น้อย
‘ตำหนักไหมหยกแห่งนี้ดูจะไม่เพียงรวบรวมสมบัติ แต่ยังมีภารกิจให้ทำด้วยสินะ… ดูท่าจะมีคนอยู่เบื้องหลังการก่อตั้ง
