“พี่ฉู่ ถึงแม้ว่าพี่จะเป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลฉันเพียงเวลาสั้น ๆ แต่พี่ก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์และอัธยาศัยดี หากไม่เกิดอุบัติเหตุนี้ขึ้น พี่จะต้องได้เป็นผู้นำในอนาคต… มีโอกาสจะได้เป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์อย่างแน่นอน!!”
“ฉันไม่เคยคิดเลย…”
ภายในลานกว้าง หนี่เค่อปู้มองไปยังดาวบนฟากฟ้า ระลึกถึงความทรงจำมากมายที่เขาและฉู่โม่วเคยได้ใช้ร่วมกัน และก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
เขาชื่นชมฉู่โม่วจริง ๆ
พวกเขาคิดด้วยซ้ำว่าจะขอติดตามฉู่โม่วในอนาคต และจะไต่เต้าขึ้นไปยังขั้นที่สูงกว่านี้ด้วยกัน
แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ฉู่โม่วจะตกเป็นเป้าหมายของเผ่าพันธุ์เมดูซ่า
อีกฝ่ายไม่ลังเลที่จะงัดสมบัติของเผ่ามาใช้เลย
ถึงแม้ในความรู้สึกของเขา จะรู้สึกว่าด้วยพรสวรรค์ของฉู่โม่ว ไม่มีทางเพลี่ยงพล้ำก็จริง แต่อาวุธเจ้ากรรมชิ้นนั้นก็เป็นอาวุธของเผ่าพันธุ์เมดูซ่า แม้แต่จักพรรดิเทวะยุทธ์ยังอาจจะตายได้ แต่ฉู่โม่วเป็นเพียงราชันย์เทวะยุทธ์ระดับต้น เขาจะต้านมันได้อย่างไร?
ดังนั้นในความคิดของเขา ฉู่โม่วไม่มีทางรอดแน่
สิ่งนี้ทำให้เขาไม่สบายใจมาก
“เอาเถอะ!”
“วันนี้ฉันได้มาทำความเคารพพี่ฉู่แล้ว หากว่าพี่ได้เกิดใหม่ละก็ หวังว่าพี่จะได้อยู่อย่างสุขสบายนะ!”
“ส่วนเผ่าพันธุ์เมดูซ่า ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากล้างแค้นให้พี่จริง ๆ หวังว่าพี่ฉู่จะเข้าใจ…”
เขารินสุราจากเหยือกเสมือนของฝาก
และหลังจากที่ทำสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้ว หนี่เค่อปู้ก็กลับออกไป
