นท้องฟ้า และหงส์เพลิงอันสง่างาม…
และยังมีตัวตนโบราณในตำนาน ซึ่งรวมถึงชายผู้มีร่างกายอาบไปด้วยสายฟ้า ไม่ว่าเขาเดินไปที่ใด สีสันไร้ที่สิ้นสุดก็จะกระจายไปในอากาศ และพื้นที่ขนาดใหญ่ก็จะตกอยู่ในพายุสายฟ้า
หงส์เพลิงผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถปกคลุมโลกไร้ที่สิ้นสุดได้กระพือปีกขึ้นลง มันโบยบินไปถึงทะเลดวงดาวได้ภายในชั่วพริบตา กลืนกินได้ทั้งจักรวาล และทำให้โลกกลายเป็นสีขาวดำได้ในพริบตา…
สัตว์อสูรแปลกประหลาดแสนน่าสะพรึงกลัวเผยตัวให้เห็น
รัศมีของสัตว์อสูรแต่ละตัวทรงพลังอย่างถึงที่สุด ราวกับสัตว์เทพอสูรที่สามารถข้ามโลกและทำลายจักรวาลได้
แต่เมื่อฉู่โม่วจ้องมองมา รัศมีของสัตว์อสูรเหล่านี้ก็จางหายไปตาม ๆ กัน ก่อนข้อความบางอย่างจะมาจากดวงดาวสว่างไสวเหล่านั้น
“นี่มัน…”
“ยอมแพ้เหรอ?”
“ที่มาของพลังปฐมกาลในดวงดาวพวกนั้นยอมแพ้ต่อฉันเหรอ…?”
ฉู่โม่วตะลึงงัน
แต่เขาก็เข้าใจ แม้รัศมีเหล่านั้นจะแตกต่างกัน แต่ก็ก่อให้เกิดลำแสงอันน่าสะพรึงกลัว แม้ชายหนุ่มจะไม่รู้ว่าลำแสงนั้นมาจากที่ใด มันก็ก้าวข้ามห้วงมิติและกาลเวลา ผ่านห้วงอากาศ กระทั่งโจมตีโลกในฝ่ามือของเขาได้
และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้น ลำแสงนั้นยังทำให้เขาสัมผัสถึงรัศมีแห่งความตายได้ แม้ว่าเขาจะปลดปล่อยพลังออกมาจนหมดแล้วก็ตาม
ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มจึงรู้ว่าสัตว์อสูรเหล่านี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
แต่แม้จะมีสัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ และลำแสงที่กลืนกินพื้
