่เข้าปะทะกับร่างของตนเอง พลังนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของกาลเวลา สัมผัสของนิรันดร์และการไร้จุดจบ ราวกับเขาได้ก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งระหว่างกาลเวลาและอวกาศ
จากนั้น เขาก็รู้สึกถึงพลังชีวิตและอายุขัยของตัวเขาที่ถูกพรากหายไป
“พรสวรรค์ห้วงเวลา!”
“พรากอายุขัยงั้นเหรอ!?”
สีหน้าของผู้อาวุโสเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาอุทานออกมาพร้อมกับท่าทีที่ดูจะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตน
เขามีอายุขัยเหลืออยู่ไม่มากแล้วในตอนแรก หากไม่ใช่เพราะสถานที่วิเศษแห่งนี้ที่อนุญาตให้เขาใช้ชีวิตอยู่ต่อได้ บางทีเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้
ทว่าตอนนี้…
พายุกาลเวลาของฉู่โม่วก็ได้ทำการบั่นอายุขัยเขาลงไปอีก ขณะเดียวกันก็พรากเอาพลังชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดภายในร่างของเขาไปด้วย ต่อให้เขายังคงมีพลังเหลือพอให้ปกป้องสถานที่แห่งนี้ แต่มันก็คงจะได้ไม่นานแล้ว
มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
จากผิวที่เคยชุ่มชื้น บัดนี้ได้แห้งเหี่ยวไป กล้ามเนื้อและเลือดลมก็ดูจะถดถอยลงไปด้วย เส้นผมเองก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาว ทุกสิ่งอย่างกำลังถูกกาลเวลาทวงคืนในสิ่งที่ควรเป็น
“ไม่… ฉันยังไม่อยากตาย… อย่าฆ่าฉันนะ…”
ความตายใกล้เข้ามาจนเขาสัมผัสได้ จากผู้อาวุโสผู้เต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ มันถูกแทนที่ด้วยผู้อาวุโสที่กำลังหวาดกลัวต่อภยันตรายเบื้องหน้าไปแล้ว
เขาร้องขอความเมตตาเสียงดัง ด้วยใบหน้าที่ดูเว้าวอน เสียงร้องนั้นดังขึ้นเรื่อย ๆ “ได้โปรด อย่าฆ่าฉันเลย… ฉันยอมบูชาท่านเฉก
