บทที่ 908 ร่ำรวย
“แก… เป็นใคร…”
ริมฝีปากของชายชรานั้นเหมือนจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงของเขานั้นแผ่วเบาเอามาก ๆ ชนิดที่ไม่สามารถพูดให้จบประโยคด้วยซ้ำ
เขารู้สึกว่าพลังชีวิตในร่างกายหายไปอย่างรวดเร็ว ความกลัวกัดกินจิตใจนั้นไว้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตอนนี้…
ชายชราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ด้วยว่าทำไม จู่ ๆ เขาก็โดนซุ่มโจมตีโดยที่ไม่เห็นแม้กระทั่งอีกฝ่าย ชายชราเบิกตากว้างเพื่อพยายามมองหาตัวศัตรูที่อาจจะหลบซ่อนอยู่ แต่ก็ไม่สามารถตรวจพบได้เลย
ท้ายที่สุด…
ชายชราก็ไม่เหลือความแข็งแกร่งพอจะรั้งตนเองไว้ ร่างของเขาล้มลงไปกับพื้น แววตาค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับลมหายใจที่อ่อนแอลงราวกับตายไปแล้ว
ในมิติที่ห่างไกลออกไป…
ฉู่โม่วผู้ที่เห็นทุกอย่างด้วยตาของตนเอง ไม่ได้เปิดเผยตัว เพียงมองด้วยความเยาะเย้ยภายในดวงตา
ถึงแม้ว่าในสายตาของคนนอก ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้จะได้ตายลงไปแล้ว
แต่ในสายตาของชายหนุ่ม ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะโดนเขาโจมตีไปเต็ม ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะตายในทันที เขายังคงพยายามรักษาลมหายใจไว้ ใช่แล้ว ท่าทีที่ดูเหมือนตายนั้นเป็นเพียงการแสดง
หากผู้ปลุกพลังคนใดหลงกลนี้แล้วกระโจนออกมาจากที่ซ่อน บางทีแผนการของชายชราอาจจะสำเร็จไปแล้ว
ทว่าเพราะนี่เป็นฉู่โม่ว จึงมองแผนการนี้ออกอย่างชัดเจน
และมันก็เป็นอย่างที่คิด
พักหนึ่ง…
ชายชราที่ดูเหมือนจะตายไปแล้วนั้นพลันตัวสั่นขึ้นมา ดวงตาของเขากลับมาอีกครั้ง และ
