างกายที่พิเศษเช่นนี้ นับว่าน่าอัศจรรย์
“ที่นี่คือ…”
สายตาที่พร่ามัวของเซียวเหยียนค่อยๆ จับจ้อง ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป จำได้ว่านี่คือห้องของตนเอง
ถ้าอย่างนั้น ตนเองยังคงอยู่ที่จวนขุนพลเทวะรึ?
เขารีบลุกขึ้นนั่งทันที เพิ่งจะขยับตัว ซี่โครงที่หน้าอกที่ยังไม่หายดีสนิท ก็ส่งความเจ็บแปลบขึ้นมา บาดแผลก็ปริออกเล็กน้อย เลือดซึมออกมา เสื้อผ้าสีขาวราวหิมะที่สะอาดที่เพิ่งจะเปลี่ยน พริบตาก็แดงไปหย่อมหนึ่ง
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนก่อน” เซียวหย่วนซานรีบกล่าว
แต่เซียวเหยียนได้ลุกขึ้นนั่งแล้ว เขาหอบหายใจเล็กน้อย มองดูท่านอาสองที่ร้อนใจ สายตากวาดมองไปทั่วห้อง นอกจากท่านอาสองแล้ว ข้างๆ ยังมีชุนหลัน แต่ไม่มีคนอื่นอีก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเซียวเหยียน เซียวหย่วนซานก็กล่าว “ท่านอาห้าของเจ้ายังต้องเฝ้าศาลบรรพชน แต่ความเคลื่อนไหวที่นี่ เขาสามารถรับรู้ได้”
เซียวเหยียนเผยรอยยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า จากนั้นก็ปลดปล่อยจิตวิญญาณ พุ่งออกจากร่างกาย ตอนที่สัญจรไปทั่วเรือนขุนเขาสายน้ำ ในสวนก็ได้เห็นเซียวจื่อเซวียนและเยว่ชิงเหอที่มีสีหน้ากระสับกระส่ายและร้อนใจ นอกจากนี้ ยังได้เห็นเซียวชิงหลวนที่เดินไปมาอยู่นอกสวน และ
