บทที่ 902 ภาพนิมิตบนดาวเคราะห์รกร้าง
ฉู่โม่วไม่พูดอะไรทั้งนั้น
เขาแค่ฟาดฝ่ามือลงไป ทำให้พลังศักดิ์สิทธิ์อันแข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลแพร่กระจายออกมาและพุ่งตรงไปยังศัตรู
ครืน!
พลังอันน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกมาในทันที
แม้จะยังมาไม่ถึงตัว ผู้ปลุกพลังคนนั้นก็ต้องขวัญผวา และแม้แต่ห้วงอากาศก็สั่นสะท้านอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าจะพังทลายลงเมื่อไรก็ได้
“แย่แล้ว!”
สีหน้าท่าทางของผู้ปลุกพลังคนนั้นเปลี่ยนไป
เขาอยู่ในขั้นราชันย์เทวะยุทธ์แล้ว แม้ว่าจะยังอยู่ในขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ระดับต้น พละกำลังของเขาก็แข็งแกร่งไม่น้อย
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือของฉู่โม่วในตอนนี้ ศัตรูก็สัมผัสได้ถึงหายนะอันเป็นภัยต่อชีวิต ราวกับว่าเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้และจะต้องตายอย่างแน่นอน
มันทำให้เขาอดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้ แต่ในตอนนี้ เขาไม่มีเวลาที่จะลังเลแม้แต่น้อยและพยายามจะหลบหลีกทันที
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าเลือดและพลังอนูแห่งชีวิตในร่างกายไม่อาจไหลเวียนได้แม้แต่น้อย และห้วงมิติรอบกายก็หยุดนิ่งราวกับทองคำศักดิ์สิทธิ์ ทำให้เขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้
“นี่มันอะไรกัน…”
สีหน้าของผู้ปลุกพลังคนนั้นบิดเบี้ยวและซีดเผือดลงในทันที
เขาพยายามเคลื่อนไหวเลือดในร่างกายและดิ้นออกไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จเลยสักนิด เขาได้แต่มองดูฝ่ามือที่ฟาดลงมาอยู่นิ่ง ๆ เท่านั้น
ตูม!
เกิดระเบิดอันน่าตกตะลึ
