พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมยังไม่มีแผนอะไรในอนาคตครับ เพียงแค่อยากค่อยเป็นค่อยไป สำรวจตามเขตแดนลับต่าง ๆ แลกเปลี่ยนวัตถุดิบสำหรับฝึกฝนไปเรื่อย แล้วก็เตรียมตัวที่จะทลายขีดจำกัดของขั้นมหาเทวะยุทธ์แค่นั้น”
“คุณฉู่สามารถเมินเฉยได้จริง ๆ งั้นหรือ?”
ประมุขตระกูลหนี่เค่อผิงหัวเราะแล้วพูด “ฉันได้เห็นผู้ที่ถูกเรียกว่านักบุญมามากมายในชีวิต พวกเขาสามารถชาชินอยู่กับความสันโดษ ทว่าเพียงแค่ได้ท่องไปในดาวเคราะห์ต่าง ๆ มนุษย์ ความเจริญ และสิ่งยั่วยุก็ดึงให้พวกเขาเหล่านั้นไม่อาจจะกลับมาอยู่อย่างสันโดษได้อีก”
“คุณฉู่สามารถอดทนต่อความสันโดษได้ อดทนต่อความยากลำบาก และสละทุกอย่าง จิตใจที่แน่วแน่ระดับนี้ แม้แต่ฉันเองก็ยังรู้สึกละอายใจ”
เขากล่าวออกมาด้วยความชื่นชม ทุกถ้อยคำของเขาเต็มไปด้วยความเยินยอ
ทว่าเมื่อพูดแบบนั้นแล้ว เขาก็หยุดไปครู่หนึ่ง หัวข้อการสนทนาถูกเปลี่ยนไปหลังจากนั้น “เพราะคุณฉู่เคยฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาก่อนหน้านี้ บางทีคุณคงยังไม่รู้อะไร ณ ปัจจุบันนี้ ไม่ว่าจะเป็นอาณาจักรหมาป่าสวรรค์หรือจะเป็นทั่วทั้งดาราจักรอสรพิษสวรรค์ ทรัพยากรที่มีนั้นยังคงมากมายไม่แพ้โอกาสต่าง ๆ ที่มีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง เพียงแต่ว่ามันเป็นเพียงโอกาสทั่ว ๆ ไป จะมีก็แต่กองกำลังเล็ก ๆ หรือผู้ปลุกพลังทั่ว ๆ ไปเท่านั้นที่จะแข่งขันกันเพื่อให้ได้มันมา และพวกเขาเหล่านี้เต็มไปด้วยกลอุบายที่แยบยล”
“คุณคงจะเคยเห็นผู้ปลุกพลังทั่ว ๆ ไปที่สู้อย่
