บทที่ 867 สถานพุทธะที่ใช้ปราบมาร!
“โชคดีที่จักรพรรดิเทวะยุทธ์หนึ่งในแปดคนรอดชีวิตมาได้”
“เขาติดอยู่ในภวังค์และไม่สามารถปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นได้ ซึ่งหลังจากรู้สึกตัวก็พบว่าตัวเองถูกขับออกมาจากเขตแดนลับแล้ว แต่ปฐมวิญญาณของเขาก็เสียหายหนัก อายุขัยก็ได้ลดลงอย่างมากเช่นกัน”
“หลังจากเขาตื่นขึ้นมาในตอนแรก ก็ยังมีอาการมึนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อได้ทราบข่าวการตายของจักรพรรดิเทวะยุทธ์อีกเจ็ดคน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตื่นตระหนกทันที และคิดว่าโชคดีแล้วที่จะมีชีวิตรอดกลับมาได้ ดังนั้นจึงไม่กล้าที่จะเข้าไปสำรวจอีกครั้ง และทำได้เพียงกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บของตนเอง”
…
หลังจากอ่านข้อมูลทั้งหมดแล้ว ชายหนุ่มก็ต้องสูดหายใจเข้าลึก
แม้ว่าบันทึกเหล่านี้อาจไม่ได้เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์มากสำหรับมุมมองของคนนอก แต่ในมุมมองของฉู่โม่ว นี่คือการเปิดเผยรายละเอียดที่ควรค่าแก่การระวังอย่างมาก
ลักษณะรูปร่างที่มีสามเศียรหกกร มีแสงสีทองเรืองรองเบื้องหลัง นี้ราวกับเป็นพระโพธิสัตว์วัชรปาณี*[1] ในตำนานไม่ใช่หรืออย่างไร?
หากอิงตามคำจารึกจีนโบราณบนระฆังทองแดง และดวงตาลึกลับใต้บ่อน้ำโบราณ ชายหนุ่มก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่างขึ้นในใจได้
“เป็นไปได้ไหมว่าเขตแดนลับแห่งนี้คือสถานพุทธะที่ใช้ปราบมาร?”
ฉู่โม่วไม่ได้อนุมานเรื่องนี้อย่างเลื่อนลอย
เพราะตามที่อวิ๋นเหอกล่าว หลังจากเขาเข้าสู่เขตแดนลับในวันนั้น ก็พลันมีสัตว์อสูรชั่วร้ายจำน
