ขาเองด้วย ฉู่โม่วกำลังถูกพรสวรรค์ของตนเองบดขยี้ เพราะตัวตนที่ไม่อาจจะถูกโค่นลงได้ของคนตรงหน้า บุตรแห่งโชคชะตาจึงไม่ต่างอะไรกับเป็นศัตรูกับตนเอง
ภายใต้การย้อนกลับของพรสวรรค์นี้ เขากำลังรับแรงปะทะอันหนักหน่วง
อันที่จริง…
การใช้พรสวรรค์ที่ดีที่สุด ก็คือการใช้ตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้หรือระวังตัว
ถึงจะถูกกฎเกณฑ์ส่งพลังย้อนกลับมา เขาก็จะไม่รู้สึกเจ็บปวดถึงเพียงนี้
อย่างไรเสีย…
เป้าหมายก็ไม่รู้อยู่แล้วว่าพลังนั้นมาจากใคร การสะท้อนพลังกลับไปก็จะเบาลงไปด้วย
ผิดกับการเผชิญหน้ากันตรง ๆ แบบนี้ เพราะไม่ว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดไหน พลังที่สะท้อนกลับมาก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นไปด้วย
ดังที่เป็นอยู่
แต่…
ถึงแม้ว่าฉู่โม่วจะโดนพรสวรรค์ย้อนกลับ พรสวรรค์ของเขาก็ยังคงแข็งแกร่งในแง่ของการรับมือกับพรสวรรค์ด้วยกันเอง เพราะงั้นผนึกทองคำแห่งธารภูผาจึงไม่ได้ทำให้เขาล้มตายในทีเดียว!
ฮึ่ม!
ท่ามกลางสายตาของฉู่โม่ว เขาเห็นพรสวรรค์ที่อยู่เหนือหัวผู้ปลุกพลังตรงหน้ากำลังถูกกดลงด้วยผนึกทองคำที่มองไม่เห็น มันมีเส้นใยมากมายค่อย ๆ ไหลลงมาเสมือนตาข่าย
แต่ตอนนั้น ผนึกสีทองก็ถูกบดขยี้ไปด้วย ด้วยสภาพที่พร้อมจะทลายได้ทุกเมื่อ ทำให้มันคงสภาพได้ไม่นานนัก
ทว่าแค่เวลาสั้น ๆ ก็เพียงพอ
ภายใต้ความผันผวนของพรสวรรค์
จักรพรรดิเทวะยุทธ์ผู้นี้ก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน ลมหายใจของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ขณะเดียวกันการปลดปล่อยแรงกดดันของเขาก็พลอย
