บทที่ 851 เดจาวู
หัวของตูเจ๋อเอ้อร์โล่งไปชั่วขณะ เธอแทบจะหน้ามืด ตกใจเสียยิ่งกว่าตกใจซะอีก
แม้จะผ่านไปนานแล้ว สติก็ยังไม่กลับมา
นั่นเพราะสิ่งนี้เป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่อาจจะจินตนาการถึงได้
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ว่าจะไปที่ไหน เธอก็มักจะถูกเยินยอ ชื่นชม แม้แต่จอมจักรพรรดิต่าง ๆ ก็ยังต้องระวังคำพูดเมื่ออยู่ต่อหน้า ทว่าตอนนี้ ขนาดเปิดเผยตัวตนแล้ว ผู้ปลุกพลังหนุ่มผู้นี้ก็ยังคงเมินเฉย
ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดจริง ๆ!
ตอนนั้น…
สถานการณ์มันชวนให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นบ้า ความโกรธที่ถูกเก็บซ่อนไว้ด้านในพลอยถูกกระตุ้นขึ้นมาด้วย
“ไอ้เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำ!”
“การที่นายเมินเฉยต่อฉัน มันหมายถึงนายได้หาเรื่องเผ่าพันธุ์เมดูซ่าแล้ว!”
“ฉันจะฆ่านาย!”
ใช้เวลาค่อนข้างจะนานกว่าหญิงสาวจะได้สติกลับมา เธอสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าที่ซีดลงไปอย่างมาก กลับเปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตที่อยากกระชากฉู่โม่วออกเป็นชิ้น ๆ!
คิดได้ดังนั้น หญิงสาวก็กวาดข้อมือ พร้อมกันนั้นก็เรียกอาวุธวิเศษของตนออกมา
มันเป็นตราผนึกทองแดง ทันทีที่มันถูกเรียกออกมา สิ่งนี้ก็ปลดปล่อยกลิ่นอายที่กดดันคนอื่นแทรกแซงเข้าไปในอากาศ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากสิ่งนี้ปะทะเข้ากับมหาเทวะยุทธ์หรือผู้ปลุกพลังทั่ว ๆ ไป มันจะต้องทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่อาจจะรับมือได้แน่ เผลอ ๆ บางคนอาจจะตายเพราะแรงกดดันของมันเลยด้วย
อย่างไรก็ตาม…
ทันทีที่มนุษย์งูสาวเริ่มแสดงท่า