ญาณอีกหลายรูปแบบ หลายอย่างเป็นมรดกตกทอดที่มีพลังสูง
แต่…
ราคาของสินค้าที่เป็นมรดกพวกนี้เองก็สูงลิ่วไปด้วย ภายใต้สถานการณ์ปกติ มันน่าจะแพงเป็นสิบเท่าเลยเมื่อเทียบกับวัตถุมรดกตกทอดในระดับเดียวกัน
นี่เป็นปกติ…
อย่างไรเสีย ผู้ใช้พลังจิตวิญญาณก็แข็งแกร่งกว่าการเป็นผู้ปลุกพลัง ไหนจะการที่วัตถุดิบสำหรับการฝึกฝนจิตวิญญาณยังหาได้ยากกว่า ดังนั้นหากอยากได้มัน ย่อมต้องจ่ายแพงอยู่แล้วเป็นเรื่องธรรมดา
“น่าเสียดายจัง…”
ฉู่โม่วเปิดหาทั้งเมนูแล้วก็อดที่จะส่ายหน้าไม่ได้
แต่เดิมแล้วเขาตั้งใจจะหามรดกที่ช่วยเพิ่มพลังให้กับเจ้าแห่งจิตวิญญาณ แต่หลังจากดูมรดกระดับสูงสุดที่ทางหอการค้ามีขายแล้ว มันก็ยังไม่เทียบเท่ากับระดับที่เขาต้องฝึกฝนในตอนนี้อยู่ดี
อย่างไรสิ่งที่เขาฝึกฝนก่อนหน้านั้นแต่เดิมก็เป็นมรดกระดับไม่สูงนัก ดังนั้นการหวังว่าจะหาสิ่งที่ดีกว่าได้จากอาณาจักรหมาป่าสวรรค์จึงค่อนข้างที่จะเป็นความหวังอันริบหรี่เหมือนกัน
ด้วยความรู้สึกเสียใจ ฉู่โม่วทำได้เพียงซื้อสมบัติบางชิ้นเพื่อกลับไปฝึกฝน แล้วก็ซื้อวัตถุดิบบางส่วนเพื่อนำไปช่วยฝึกฝนปรมาจารย์แห่งจิตวิญญาณเท่านั้น
“นายท่านผู้ปลุกพลัง สินค้าของท่านทั้งหมดมีมูลค่าสามพันล้านหินหยก ทางเราขอสอบถามหน่อยได้ไหมคะว่าท่านจะใช้บัตรหยกจ่ายหรือไม่?”
พนักงานร้านถามด้วยรอยยิ้ม
“จ่ายด้วยหินหยกครับ”
ฉู่โม่วตอบ
บัตรหยกนั้นเป็นสมบัติทางการเงินที่ถูกสั่งใช้ในอาณาจักรหมาป่าสวร
