เงียบงัน ร่างของฉู่โม่วลอยตัวผ่านพลังศักดิ์สิทธิ์นี้ไปยังเหล่าผู้ปลุกพลังจากหอการค้าจูหยวนแล้วปล่อยหมัด
ตูม!
มิติช่องว่างระเบิดออกในทันที
หมัดที่เปี่ยมไปด้วยพลังอันยิ่งใหญ่ สร้างหลุมดำขนาดมหึมาขึ้นบนอวกาศแห่งนี้ และหลุมดำยักษ์นี้เองก็ทำลายร่างของเหล่าผู้ปลุกพลังให้กลายเป็นผุยผง แม้แต่เลือดสีทองของพวกเขาก็ยังถูกดูดกลืนจนหายไปหมด
ไม่จบเพียงเท่านี้
ฉู่โม่วยังคงเคลื่อนที่ไปต่อยังผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ
เขายกแขนขึ้นและลดแขนลงอยู่หลายครั้ง และในทุก ๆ ครั้งที่ทำเช่นนี้ ละอองเลือดสีทองก็จะสาดกระเซ็นขึ้นมา มันคือตัวแทนของผู้ปลุกพลังขั้นมหาเทวะยุทธ์จำนวนมากมายที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้
“บ้าไปแล้ว!”
“กล้านักนะ!”
ท้ายที่สุด หลังจากที่ฉู่โม่วสังหารผู้ปลุกพลังไปเกือบครึ่งในพริบตา ราชันย์เทวะยุทธ์ทั้งสี่ก็ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง
เห็นผู้ปลุกพลังของพวกตนถูกเด็ดหัวไปหลายราย แววตาของเขาก็แดงก่ำ เช่นเดียวกับความโกรธที่ระเบิดออกมาจากร่างพร้อมกับการตะโกนเสียงดัง
แต่เดิมแล้วพวกเขาคิดว่าฉู่โม่วเป็นเพียงมหาเทวะยุทธ์ทั่ว ๆ ไป
ถึงแม้ว่าจะมีกระบวนท่าแปลก ๆ อยู่บ้าน แต่นั่นก็ไม่ใช่อะไรที่น่ากังวลและไม่น่าใส่ใจ
ทว่าภายหลังจากที่เห็นพรสวรรค์ที่ใช้ในการสังหารผู้คนเป็นจำนวนมาก ๆ อย่างรวดเร็ว มันก็ทำให้พวกเขาเริ่มตระหนักถึงความผิดปกติแล้ว
การปล่อยให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้ ช่างเป็นอะไรที่น่าละอายใจเสียจริง!
“ตายซะ!”
หน
