เขาไม่กล้าที่จะลังเลและรีบถอยกลับออกไปอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของเขานั้นไม่ถือว่าแย่เลย
เกือบจะพริบตาเดียว เขาก็ถอยห่างจากจุดเดิมไปกว่าแสนกิโลเมตรแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น
ด้วยคลื่นที่มองไม่เห็น ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้ก็ร้องออกมาเสียงดัง เขาเห็นเพียงแขนของตนถูกตัดขาดกับเลือดปริมาณมหาศาลที่หลั่งไหลออกมา
“น่าเสียดาย…”
น้ำเสียงที่เศร้าเสียใจดังขึ้นมา
จากนั้น
ร่างหนึ่งก็ได้ปรากฏขึ้นต่อสายตาของทุกคน
เจ้าของร่างนั้นคือ ฉู่โม่ว
ในตอนแรกเขาซ่อนตัวอยู่ด้วยพลังธาตุความมืด หมายจะสังหารราชันย์เทวะยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดก่อนสักคน แต่ใครจะไปคาดคิดว่าราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้จะรับรู้ได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามาจากจิตสังหารที่เขากระตุ้น เพราะงั้นทันทีที่ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ ราชันย์เทวะยุทธ์ผู้นี้ก็รีบถอยหนีอย่างรวดเร็วทันที
ผลลัพธ์นั้นก็นับว่าคุ้มค่าอยู่ไม่น้อยแม้จะเสียแขนไปข้างหนึ่ง
ทว่ากลับเป็นฝ่ายฉู่โม่วที่ค่อนข้างจะเสียใจมาก ๆ
และในขณะเดียวกันนั้นเอง
เมื่อทุกคนได้เห็นชายหนุ่ม พวกเขาต่างก็มีท่าทีแตกต่างกันออกไป
ผู้ปลุกพลังจากหอการค้าจูหยวนที่มาอยู่กันพร้อมหน้าด้วยกองทัพอันทรงพลังต่างระวังตัวกันสุด ๆ ทว่าเมื่อพวกเขาตระหนักได้ถึงขั้นของฉู่โม่ว พวกเขาก็ต้องตกตะลึง
“เจ้านั่นแค่มหาเทวะยุทธ์นี่?”
“ก็แค่มหาเทวะยุทธ์ระดับต้นเองไม่ใช่หรือไง!”
“กล้าดียังไง! พวกฉันหอการค้าจูหยวนกำลังทำการใหญ่ แกกล้าดียังไงมาขัด
