ขาเป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่ลูกไม่อาจจะล่วงรู้ถึงเบื้องหลังของเขาได้ ไม่เช่นนั้น ลูกอาจจะขอผันตัวเป็นศิษย์ของเขาแล้วจะได้ฝึกฝนไปพร้อม ๆ กับเขาด้วย!”
ในถ้อยคำนั้นมันเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมในตัวฉู่โม่ว
ได้ยินคำพูดของลูกชายตนเอง จักรพรรดิหมัวซาก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ทว่าเมื่อมองไปยังสีหน้าผู้เป็นลูกชาย เขาก็ส่ายหน้าแล้วยิ้มน้อย ๆ ‘การที่ลูกของฉันได้ประโยชน์ก็นับว่าเป็นการดีแล้ว เหตุใดจะต้องมาคิดถึงเรื่องไร้สาระเช่นนี้ด้วย?!’
คิดได้เช่นนั้น เขาก็ขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวไปอย่างรวดเร็ว
“ลูกของพ่อ ลูกยังบาดเจ็บอยู่ กลับไปที่พระราชวังกับพ่อก่อน แล้วพ่อจะช่วยลูกรักษาบาดแผล”
เขาช่วยประคองลูกของตนเองขึ้นมาแล้วเดินกลับไปยังพระราชวังด้วยกัน
…
อีกฝั่งหนึ่ง หลังจากเสร็จธุระกับทางราชวงศ์หมัวซาแล้ว ฉู่โม่วก็กลับขึ้นยานอวกาศอีกครั้งเพื่อเดินทางไปยังสถานที่อื่นต่อ
นี่เป็นยานอวกาศลำใหม่ของเขา
ประสิทธิภาพมันไม่ได้ดีมากนัก แต่ก็ไม่ได้แย่ และเขาจ่ายเพื่อซื้อมันมาด้วยเงินกว่าร้อยล้านหินปฐมกาล
ครั้งนี้เขาตั้งใจจะเดินทางไปยังเมืองหลวงของอาณาจักรหมาป่าสวรรค์
อย่างไรเสีย ด้วยเวลาที่ผ่านมาเนิ่นนานนี้ เขาได้ท้าประลองกับอัจฉริยะจากราชวงศ์ใหญ่ ๆ มามากมายแล้ว มีเพียงแต่ภายในอาณาจักรหมาป่าสวรรค์เท่านั้นที่ยังไม่เคยเข้าไป
เขาอยากจะเข้าไปแล้ว
ความเจริญรุ่งเรืองของวรยุทธ์ภายในอาณาจักรหมาป่าสวรรค์นั้น มีมากกว่า
