งแดงที่น่ากลัวนั้นเองก็ลดกลับมาเป็นระฆังขนาดเล็กประมาณสามนิ้วดังเดิมแล้วด้วย พลังน่าพิศวงที่อยู่รอบตัวก็ลดหายไปแล้วเช่นกัน
“จัดให้ตามคำขอ!”
ฉู่โม่วสลายระฆังจักรพรรดิบูรพาทิ้งไปแล้วยกยิ้ม
ทันใดนั้น เขาก็หยิบเอาเม็ดยาออกมาแล้วส่งมันให้ผู้ปลุกพลังหนุ่มก่อนจะจากไปท่ามกลางสายตาที่งุนงงของอีกฝ่าย
มองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มหายไป
แววตาของผู้ปลุกพลังหนุ่มก็ยังคงเต็มไปด้วยความตื่นกลัว
เขาน่ะเป็นผู้ปลุกพลังทั้งด้านวิทยายุทธ์และจิตวิญญาณ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงเทวะยุทธ์ แต่ก็สามารถสังหารมหาเทวะยุทธ์ได้ เพราะอย่างนั้นก่อนหน้านี้เขาจึงคิดมาตลอดว่าตนนั้นคือเกียรติยศแห่งสวรรค์ เป็นผู้ที่แข็งแกร่งเหนือใคร สิ่งนี้ทำให้เขาภาคภูมิใจตนเองเป็นอย่างมาก
แต่ใครจะรู้…
วันนี้บุตรแห่งโชคชะตาที่แข็งแกร่งกว่าก็ได้ปรากฏตัวขึ้น ไม่เพียงแต่คนคนนั้นจะเป็นปรมาจารย์จิตวิญญาณเช่นเดียวกัน แต่ยังเป็นผู้ที่มีพลังวรยุทธ์ที่แกร่งกล้ามาก ๆ ด้วย เพียงแค่ได้พบเจอก็ตระหนักได้ถึงความไร้พลังของตนเองทันที
ความรู้สึกที่ตระหนักได้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้นั้น หนักหน่วงพอ ๆ กับความรู้สึกที่บอกให้เขาฆ่าตัวตายเพื่อหนีจากความเจ็บปวดนี้ไปเสีย
“เป็นปีศาจจากที่ไหนกัน…”
เขาถอนหายใจเบา ๆ
เมื่อเขาได้สติกลับมา เขาก็ก้มมองยาที่อีกฝ่ายทิ้งไว้ให้ ภายหลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็กลืนยานั้นลงไปในอึกเดียว
หลังจากที่กลืนยาไปแล้ว ผู้ปลุกพลังหนุ่ม
