ม่วก็รู้สึกได้ถึงความไร้พลัง แม้ปราณกระบี่จะสามารถผ่าผืนฟ้าได้ก็จริง แต่ความรู้สึกนั้นเหมือนว่าเขาเพียงแค่ผ่าก้อนสำลีไป ทุกสิ่งทุกอย่างดูไร้พลังไปหมดจนน่าพิศวง
โชคยังดี…
ที่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ความคิดของฉู่โม่วมันนำทุกสิ่งอย่าง เขาสั่งให้ปราณกระบี่นั้นระเบิดทันที
ถัดมา ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างถูกทำให้บาดเจ็บ
และวินาทีนั้นก็เห็นด้วยว่ามันคืออะไร
แต่เมื่อมองหา ก็พบว่าสิ่งนั้นคือฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
ลึกไปยังจุดที่ดวงตามองเห็นได้ ดวงดาวบนนั้นมีสภาพเหมือนลูกแก้วเล็ก ๆ ห้อมล้อมอยู่ โดยมีจำนวนแทบจะนับไม่ถ้วน เมื่อดวงดาวเหล่านี้อยู่รวมกัน มันก็ไม่ต่างกับทะเลดวงดาวเลย
และสิ่งที่ถูกปราณกระบี่ตัดขาดไปก็คือ… เมฆ!
เมฆที่มีสีฟ้าอ่อนและมีแสงสีทองเล็ก ๆ เป็นแกนกลาง กลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งออกมา และกลิ่นอายลึกลับก็ขยายวงกว้างส่งให้ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความลึกลับอย่างมาก
“นี่คือ…”
ฉู่โม่วได้สติกลับมา
เขาเห็นได้ชัดเจนว่ากลิ่นอายของความอันตรายนั้นมาจากเมฆก้อนนี้
แต่เมฆนี่สามารถทำให้เขาระวังถึงอันตรายได้จริงเหรอ?
ชายหนุ่มเพ่งสายตาและพยายามจะสืบหาความจริง เมฆนี่ต้องไม่ใช่แค่เมฆทั่ว ๆ ไปแน่ ๆ
เพียงการคาดเดาคงยังไม่พอ เมื่อเขาเข้าไปใกล้เมฆนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงขุมพลังอันมหาศาลจากภายในนี้
พลังที่กล้าแกร่งจนเกือบจะกลืนกินทุกสิ่งอย่างและขจัดทุกชีวิต ความแข็งแกร่งท
