บทที่ 820 ป่าแรงโน้มถ่วง
‘ต้องเป็นเขตแดนลับที่วิเศษขนาดไหนนะ ถึงได้ล่อลวงให้องค์ชายรองแห่งราชวงศ์ชางหลางมาที่นี่ด้วยตัวเอง?’
‘แต่ก็ดูท่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์จันทราสีเลือดอยู่ด้วย’
‘มันจะต้องมีสมบัติอยู่มากมายแน่ ๆ เพราะงั้น ฉันต้องได้อะไรกลับไปบ้างแหละ!’
คิดได้เช่นนั้น ฉู่โม่วก็เดินตรงไปอย่างมุ่งมั่นและเฝ้ามองหาขุมทรัพย์ที่สามารถเก็บกลับไปได้ตลอดทาง
และหลังจากที่เข้าไปแล้ว
ที่บริเวณปากทางเข้านั้นมีคลื่นปรากฏขึ้นจาง ๆ ไม่นานมันก็สลายหายไป ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างนี้ และดูเหมือนจะไม่มีอะไรปรากฏขึ้นมาอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง
จู่ ๆ ตอนนี้ก็มีลำแสงสองสายพุ่งตรงเข้ามาจากที่ห่างไกล และเมื่อลำแสงนั้นกระจายตัวไป มันก็กลายสภาพเป็นชายชราสองคนแทน
“กลิ่นอายหายไปที่นี่!”
หนึ่งในสองชายชราผู้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “จากความผันผวนของอณูแห่งชีวิตที่ตรวจจับได้ มันต้องมีการต่อสู้ระหว่างมหาเทวะยุทธ์และราชันย์เทวะยุทธ์แน่ ๆ และการที่จู่ ๆ กลิ่นอายหายไปหมดแบบนี้ แสดงว่าจะต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถูกสังหารไปแล้ว!”
ทันทีที่พูดออกมาเช่นนั้น ความตื่นตระหนกก็ผุดขึ้นในแววตาของพวกเขา
ราชันย์เทวะยุทธ์พ่ายแพ้งั้นเหรอ!?
ตามที่พวกเขารู้…
หลังจากที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย พวกเขาก็รีบมุ่งหน้ามาที่นี่ทันที มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น แต่เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ก็ทำให้ราชันย์เทวะยุทธ์ถึงกั
