มกลางความว่างเปล่า พร้อมกับความโกลาหลของพลังมิติที่แผ่ออกมาอย่างมหาศาล
แต่หลังจากที่ความปั่นป่วนเริ่มซาลง แสงอมตะจำนวนมากก็พวยพุ่งออกมาแทน มันเต็มไปด้วยความสว่างไสวมากขึ้นอย่างต่อเนื่องจนแทบจะปกคลุมท้องฟ้า กลิ่นอายของมันทั้งกว้างใหญ่และลึกลับขีดสุด
“มันคือที่นี่จริง ๆ!”
“ราชันย์เทวะยุทธ์ ทั้งหมดนี้สำเร็จได้ก็เพราะคุณ!”
องค์ชายรองมองดูรอยแตกมิติตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ
ทันใดนั้น
โดยไม่รอช้า เขาก็ออกคำสั่งทันทีว่า “พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”
องค์ชายรองพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
แต่ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ขอบคุณที่ช่วยหาทางเข้าเขตแดนลับให้กับฉัน!”
เสียงนั้นแผ่วเบา ทว่ามันดังมาจากทุกทิศทุกทาง ทำให้ยากที่จะหาต้นเสียง
“เสียงใครกัน?!”
“ใครเป็นคนพูด!”
“เลิกซ่อนตัวแล้วโผล่หัวออกมาได้แล้ว เร็วเข้า!”
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
องครักษ์ที่ตามมาข้างหลังองค์ชายรองต่างตะโกนเสียงดังลั่น
หลังจากสิ้นสุดเสียงนั้น
ร่างหนึ่งก็โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า
“แกเป็นใคร กล้าสะกดรอยตามพวกเรามา อยากตายงั้นเหรอ?!”
เมื่อมองไปที่ผู้บุกรุก องครักษ์ก็ตะโกนถามเสียงดัง
“ฉันคือฉู่โม่ว!”
“ผู้ปลุกพลังต่างถิ่นที่พวกแกตามหายังไงล่ะ!”
ฉู่โม่วตอบด้วยรอยยิ้ม
“เป็นแกเองสินะ!”
เมื่อได้ยินแบบนั้น องค์ชายรองก็มีสีหน้าตกตะลึง แต่ในไม่ช้าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปกลายเป็นแผ่เจตจำนงฆ่าฟันออกมาแทน “เดิมทีฉันก็อยากให้
