บทที่ 815 ฆ่าพวกมันให้หมด กับ องค์ชายรองแห่งราชวงศ์ชางหลาง!
ครึ่งวันต่อมา ฉู่โม่วใช้หินปฐมกาลไปเกือบหมื่นล้านก้อนและกักตุนเสบียงจำนวนมากก่อนที่จะออกจากย่านการค้าอย่างพึงพอใจ
ขณะที่กำลังจะออกเดินทางต่อ
ในขณะนั้น จู่ ๆ ชายหนุ่มก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะมองสำรวจไปที่ไหนสักแห่งอย่างคลุมเครือ จากนั้นจึงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก
‘ดูเหมือนว่าจะมีปัญหาเล็กน้อยสินะ’
‘ไม่แน่ใจว่าเป็นพวกผู้ปลุกพลังจากหอการค้าบุหลันแดงหรือเปล่า?!’
ฉู่โม่วครุ่นคิดกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็บินออกไปจากเมืองทันที
เมื่อเห็นชายหนุ่มจากไป
จู่ ๆ ผู้ปลุกพลังมากกว่าสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ไหนสักแห่งบนอากาศ พวกมันมองหน้ากันและหนึ่งในนั้นก็พูดขึ้นว่า “ทำไมจู่ ๆ เขาถึงบินออกไปนอกเมือง เขารู้ตัวแล้วงั้นเหรอว่าเราสะกดรอยตาม?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก พวกเราใช้กระบวนท่าปกปิดกลิ่นอายไร้เงาที่แม้แต่ครึ่งก้าวสู่ขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ก็ยังไม่สามารถตรวจพบได้ แล้วเขาที่เป็นเพียงมหาเทวะยุทธ์จะรู้ตัวได้ยังไง?”
“แล้วเหตุใดเขาจึงต้องออกไปนอกเมืองกันเล่า?”
“หรือว่าเขากำลังหนีอะไรบางอย่าง?”
“งั้นเราควรทำยังไงต่อไป?”
“ต้องติดตามต่อไปไหม?”
ผู้ปลุกพลังหลายคนกำลังถกเถียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ไล่ตามเถอะ!”
ผู้ปลุกพลังคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “องค์ชายเคยกล่าวว่าคนผู้นี้ไม่ได้มีตระกูลใดหนุนหลัง แ
