็บสาหัสอย่างแน่นอน
โชคยังดี
ที่เขารอดมาได้อย่างปลอดภัย
วันนี้ ฉู่โม่วเพิ่งจะออกมาจากซากวิหารแห่งหนึ่ง
วิหารแห่งนี้เสื่อมโทรมเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังมีสมบัติอยู่จำนวนหนึ่ง โชคไม่ดีนักที่พลังศักดิ์สิทธิ์ในสมบัติเหล่านั้นสูญเสียพลังไปมหาศาล ทำให้ชายหนุ่มอดรู้สึกเสียดายไม่ได้
“เท่านี้แหละ!”
“ได้มาเท่านี้ก็ถือว่าเป็นพรจากพระเจ้าแล้ว จะขออะไรได้อีกล่ะ!”
ฉู่โม่วส่ายหน้าไปมาและเก็บสมบัติเหล่านี้เข้าไปในที่เก็บของ
หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น
เขาก็ถอนหายใจยาวออกมาขณะที่ความคิดพลุ่งพล่านอยู่ในหัว
“อยู่ที่นี่มาสองเดือน ถึงที่นี่จะกว้างใหญ่มาก หลังจากที่สำรวจมานาน ฉันก็ค้นวิหารจนหมดและเจอสมบัติที่นี่จนเกือบหมดแล้ว ถึงอยู่ที่นี่ต่อไปก็คงจะเสียเวลาแล้วละ!”
“ได้เวลาออกไปแล้ว…”
เมื่อฉู่โม่วคิดเช่นนั้น เขาก็ตั้งใจจะเดินทางออกไป
เมื่อคิดดังนั้น
ชายหนุ่มก็ออกตัวและมุ่งหน้าไปยังทางออก
ภายในเวลาไม่กี่วัน เขาก็กลับไปถึงยังทางที่เข้ามา
หลังจากที่หันกลับไปมองยังเขตแดนลับอีกครั้ง เขาก็เดินจากไปโดยไม่ลังเล
…
ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล ยานอวกาศลำหนึ่งบินอยู่ท่ามกลางห้วงอากาศอันโกลาหล
ข้างในยานอวกาศ
ฉู่โม่วนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างในห้องพักที่ห้อมล้อมด้วยจารึก
ตรงหน้าเขามีกลุ่มแสงสว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์สี่แห่งลอยอยู่
มังกรฟ้า!
หงส์เพลิง!
พยัคฆ์ขาว!
เต่าดำ!
แก่นโลหิตแห่งสัตว์เทพอสูรโบราณทั้งสี่ลอยอยู่กลางอากาศราวกับ
