น่งของสถานที่แห่งนั้นได้ไหม?”
“ดะ… ได้สิ!”
หัวหน้าโจรสลัดตอบอย่างรวดเร็ว “หลังจากที่หนีออกมาได้ในตอนนั้น ฉันก็คิดว่าจะกลับไปอีกครั้งหากแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม ดังนั้นฉันจึงแอบบันทึกตำแหน่งของทางเข้าเขตแดนลับนั้นไว้…หากนายต้องการไป ฉันก็นำทางให้ได้!”
เขากล่าว พร้อมจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยสายตาระแวดระวัง
เมื่อได้ยินแบบนั้น ฉู่โม่วจึงอดไม่ได้ที่จะมองอีกฝ่ายกลับ พร้อมกับยกยิ้มอย่างชั่วร้าย
ชายหนุ่มแน่ใจในสิ่งที่หัวหน้าโจรสลัดกำลังคิดอยู่ทันที
เหตุผลที่เขาหยิบยกเรื่องเขตแดนลับมาพูดก็เพื่อหาทางรอดและคิดจะแทงเขาข้างหลังในเวลาเดียวกัน
โดยหวังว่าฉู่โม่วจะหลงกลให้เขานำทางไปสำรวจเขตแดนลับนี้จริง ๆ
แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ใส่ใจ
เพราะเขาต้องการสำรวจเขตแดนลับนี้เช่นกัน จึงแสร้งทำเป็นไม่รู้และพูดว่า “หากเป็นแบบนั้น แกก็นำทางฉันไปหน่อยแล้วกัน!”
