นิงสั่นเทาราวกับสายลมครวญคราง “รู้ไหมว่าเธอแอบชอบนายมาตลอด เจาเจามองว่านายเป็นเป้าหมายที่ต้องไล่ตามให้ทันในสักวัน แต่นายก็เดินเร็วเกินไป เร็วเสียจนเธอตามแผ่นหลังของนายไม่ทัน”
“ทุกครั้งที่เธอได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับนายก็จะมีความสุขมาก แต่สักพักเธอก็จะหงอยเหงาไป”
“โดยเฉพาะเมื่อตอนที่นายได้กลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ชื่อเสียงของนายก็โด่งดังไปทั่วทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์ และเพื่อที่จะไล่ตามนายให้ทัน เธอจึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่เป็นคนใจร้อนและเกียจคร้านการฝึกฝน เธอก็กลายมาเป็นคนขยันซ้อมและฝึกฝนอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง เพื่อพยายามจะวิ่งไล่ตามนายให้ทัน แต่ยิ่งนานวันไปนายก็ยิ่งทิ้งห่างเธอออกไป!”
น้ำตาไหลจากดวงตาของกวนหนิงหนิง
หญิงสาวเช็ดมันอย่างช้า ๆ พร้อมมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกและพูดอย่างขมขื่นว่า “ต่อมา เพื่อที่จะไล่ตามนายให้ทัน เธอจึงเริ่มที่จะเสี่ยงเข้าร่วมการสำรวจในเขตแดนลับอยู่บ่อย ๆ …แม้จะทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังเทียบกับนายไม่ได้แม้แต่น้อย”
“จนในที่สุด… เธอก็ไปเจอทางตันและตายอยู่ในเขตแดนลับ โดยไม่อาจหวนกลับมาเจอนายได้อีก”
แม้คำบอกเล่าของกวนหนิงหนิงจะจบไปแล้ว
แต่ฉู่โม่วก็ยังไม่รู้สึกตัว
จนถึงตอนนี้ เขายังคงรู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น เพราะจู่ ๆ เด็กสาวใจดีคนหนึ่งจะตายไปทั้งแบบนี้ได้อย่างไร
เธอตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ?!
ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง เขาไม่สามารถยอมร
